प्राडा प्राज्ञ खेमराज खनाल
पिण्डेश्वर क्याम्पस, धरान-१४, सुनसरी
गुलाफले भनी, “तिम्ले गर्दा मेरो सुन्दरता खस्केको छ।”
काँडाले भन्यो, “होला होला, झन् मैले तिम्रो सुरक्षा पो गरेको छु त।”
गुलाफ, “कसरी नि ?”
काँडा, “जसतसले तिम्लाई निमोठ्न खोज्दा म घोचिदिन्छु । मेरो घेरा ननाँघी किरामिरा तिम्रा सामु पुग्नै सक्तैनन्।”
गुलाफ, “तर मान्छे त तिम्लाई मेरो दोषका रूपमा लिन्छन् नि ?”
काँडा, “त्यो उनेर्को स्वार्थ हो । सजिलै निमोठ्न नपाएको पीडाको बोली हो।”
काँडाले अझ अगाडि भन्यो, “मान्छे पनि त हिरामोती जस्ता बहुमूल्य रत्नहरू तरबारले घेरेर राख्छन् । बहुमूल्य सम्पदालाई काँडेतारले बेरेर राख्छन् । तिमी त मेरो शिरताज हौ।”
गुलाफ, “धन्यवाद काँडा, मैले तिम्रो मुटु देखेकै रहिनछु । तिमी नै मेरो सच्चा प्रेमी रहेछौ।”
गुलाफबाट दुई थोपा खुसीका आँसु खसे । काँडालाई म्वाइ खाँदै जरामा बसे।
