त्रिपुरा खरेल
मामरिङ्ग,दक्षिण सिक्किम
“आमा ! बिस्तारै हिंड तिम्रो ढाड दुख्छ ।” स्कुलबाट आउने बित्तिकै मेरी चारवर्षकी नातिनी आद्याश्री मेरो हात समाएर मलाई डोर्याइ। ऊ एकछिन चुप लागेर बस्दिन। रगरग गरिरहन्छे।
“आमा! मलाई तिम्रो खाता र डटपेन देऊ।” उसले मेरो खाता र कलमलाई मेरो हातबाट खोस्छे।
“नानूु , आमाको ए बि सी लेख्ने खातामा जथाभावी नकोर ल।”
उसले मैले प्रयोग गरेका शब्दहरू बुझ्दिन भन्ने थाहा हुँदाहुँदै पनि म अप्ठ्यारा शब्दहरूको प्रयोग गरिदिन्छु । ऊ खातामा चित्र बनाउन थाल्छे।
उसको कल्पनाले सृजना गरेर बनाएका चित्रहरू अमूर्त चित्र जस्तै छन्। कतै मसी पोखिएका त कतै किरिङ्ममिरिङ्ग भएका।
“एब्सट्र्याक्ट आर्टको जन्म पनि यसरी नै भएको होला।” म कल्पनाको उडान भर्छु।
“आमा! मलाई युटुब खोलिदेऊ त ।” उसलाई युटुबमा छोटो रिल्सहरू हेर्न मनपर्छ।
केटाकेटीलाई धेरै मोबाइल हेर्न दियो भने अटिजम हुन्छ भन्छन् डक्टरहरू। म राक्षसको कथा भनेर उसलाई अलमल्याउँ छु।
ऊ मैले राखेका खाताहरूको खातबाट एउटा कलम र कपी मेरो हातमा थमाइदिदै भन्छे ,”तीर्थ आमा! यसमा आद्याश्रीको लादुकथा लेखिदेउ न।”
