मणिराज भट्टराई
गठ्ठाघर, भक्तपुर
आज निक्कै चहल पहल बढेको छ । नयाँ भनिएकाे पार्टीको कार्यक्रम । गाउँमा भोज भतेर गर्नु पर्दा होस् या भाषणभूषण गर्नु परोस् स्कूल कै मैदान प्रयोग हुनेगर्थ्यो । त्यसबेला हुने भिडभाड र कोलाहलले त्यसदिन स्कूल अघोषित बिदा हुने गर्थ्यो । तर यसपटक कार्यक्रम सञ्चालकले स्कुल हाता बाहिर जाने होईन पलेँटी कसेर भाषण सुन्नु पर्ने उर्दी जारी गरेको थियाे । मान्छेहरु गाह्राे मानेर भएपनि पर्खेर बसिरहेका थिए । अलि चाँडै आएकाहरु भने दिक्क मान्दै एकदुई गर्दै घट्दै गईरहेको पनि देखिन्थ्यो ।
एक बार चारैतिर हेरे अनि फेरि ऐँडी उचाल्दै पर सम्म हेर्दै कार्यक्रम शुरुगरे उद्घोषकले ।
उद्घोषकले नाम लिनासाथ बडो फुर्ति साथ मञ्चमा उक्ले नेताजी । चारैतिर नजर डुलाउँदै शुरूगरे आफ्नो बनिबनाउ भाषण ।
रामे अल्छी मानिरहेको थियो । न बस्न सकिरहेको थियो न त उठेर हिँड्न । बसुँ अर्कालाई गालि गरेर ढाली बन्दै हालि मुहाली गरेको नङ्गट चाल सहनु कति , हिँडौं भने भङ्जाहाहरूले पार्लान की बेहाल भन्ने डर । एकै छिन भएपनि समय कटाउन खैनी माड्न थाल्यो । खैनी माड्दै एता उता हेर्यो । नेता भाषणमा मस्त थिए । कोही मान्छेहरु हाई काढ्दै थिए । कोही कोही बिस्तारै उठ्दै गएका थिए । रामे खैनी चिमोट्दै डाँठ फाल्दै नेताको भाषण सुने झैँ गर्दैथ्यो । खैनी माड्दै थियोे नेताले कुरा माडे जस्तै । पहेँलो हुनेगरी माड्यो । बायाँ हत्केला बीचमा खैनिको बुकुनी माथि दायाँ हातले प्याट प्याट पार्यो । यो सुनेर एउटाले ताली पिट्यो । बिस्तारै अरुले पनि नक्कल गर्दै गए। त्यो गुञ्जनले नेतामा अझ उत्साह भर्दियो । नेता अझ मच्चिदै बोल्न लागे । रामे खित्का छाड्दै हाँस्यो ।
