विवेक शर्मा गौतम
हाल टोखा-३ काठमाडौं
ग्रहशान्ति सकेर आँगनको एउटा कुनामा बा टोलाएर बसे।
घर आँगन भरि जन्तीहरूको चहलपहल थियो। छोरी घर जानुअघि,बाआमासँग अन्तिम पटक अँगालो मार्न आइपुगिन्।
बाले नजर उठाए, आँखा रसाए । माइतीसँग औपचारिक रुपमा छुट्टी नै लाग्दा नौमति बाजाले सबैको मनमा विरह जगायो । छोरी बाको छातीमा टाँसिएर धुरु धुरु रोइन्। दाहिने हातले छोरीको पिठ्यूँमा थमारदै बा पनि भक्कानिए।
“छोरी तिमी पराई घर जाँदैछ्यौ। हामीलाई नबिर्सनु ल ! भने ।”
छोरीले बाको हात समाउॅदै भनिन्, “बा र आमा मेरो सास जस्तै हुनुहुन्छ। बिर्सनु त सास रोकिनु जस्तै हो, बरु हाम्रो माया झन गाढा र कसिलो हुनेछ ।
आमाले अँगालो हाल्दै भनिन्, “हामीले तिमीलाई बोल्न,हाँस्न,सभ्यता र संस्कार सिकायौँ । हामीबाट सिकेको सभ्यताको वासना नयाँ घरमा फैलाउँनु ।”
छोरीको आँखामा अश्रुधारा छुट्यो। “आमा, हजुरको काखको न्यानो माया र वात्सल्य म कहिल्यै भुल्न सक्दिन।हजुरहरूको आज्ञाले कर्म घरको ढोका भित्र पस्न जाॅदैछु। अवश्य पालना गर्नेछु।”
बाले काँपिएको स्वरमा भने, “तिमी जति टाढा गए पनि , हाम्रो माया तिमी सँगै रहनेछ। स्वस्थ हुनु,सँधै खुशी रहनु।”
भाइले दिदीलाई पिठ्यूँमा बोकेर आधुनिक डोली (कार) लाई प्रदक्षिणा गरि भित्र राखे।
मन भित्र गहिरो माया र बिछोडको पीडा मिसिएको त्यो क्षण, त्यस दिन देखि त्यो परिवारमा कहिल्यै नमेटिने सम्झनाको छायाँ बन्यो।
