सोम कुमार सुब्बा
लिङ्दोक,पूर्व सिक्किम
ऊ हत्तपत्त अस्पतालको आपत्कालिन खण्डमा छिर्यो। बाबा बिछ्याउनामा थिए। उनलाई अक्सिजन चढाइएको थियो। शरीरभरि चिकित्सा उपकरणहरु जोडिएका थिए। उनले बिस्तारै झकझकाए र सोधे – “बाबा,किन बोलाउनु भो ?”
बाबाले बिस्तारै आँखा उघारे। आक्सिन मास्क तल झारे र मन्द आवाजमा भने – “बाबू, म धेर दिन बाँच्दि होला,एउटा इच्छा पूरा गरिदेउ!”
“के इच्छा बाबा?”उनले उत्सुकता राखे।
“जाउ,एउटा वकिल बोलाएर ल्याउ!”
“किन बाबा!” उनी अचम्मित भए।
“तिमीहरूको अंशबन्डा गरिदिनु छ।”
“को सँग अंशबन्डा? म त तपाईँको एक मात्र छोरा होइना ?”छोराले जिज्ञासा राख्यो।
“त्यो ठूली पनि छोरी समान हुन्,सानोमा तलाई हुर्काउने,बडाउने उनी नै हुन्!”बाबाले सम्झाए।
“त्यो पराय नोकर्नीलाई कसरी बन्डा दिनुहुन्छ बाबा?” छोराले आक्रोश व्यक्त गर्यो। “बन्डा दिनुलाई कोखैबाट जन्माँउनु पर्दैन बाबू,मनबाट जन्माँउनुपर्छ!”भन्दै उनले मास्क लगाए।
