राजेन्द्र परदेसी
हजुरबुबा छतमा बसेर पत्रिका पढिरहनुभएको थियो। त्यही बेला नाति आनन्द उहाँको नजिक आएर भन्यो,”हजुरबुबा, बजार जाऔँ न। आइसक्रिम खानु छ।”
हजुरबुबाले चस्मा फुकालेर र पत्रिका टेबलमा राखेर भन्नुभयो- “जाऔँ।”
बजारमा आइसक्रिम पसलेकोमा तीन-चार प्रकारका फ्रिजरहरू राखिएका थिए। पसलेले सोध्यो, “बुबा, कुन र कति पर्ने चाहियो?”
हजुरबुबाले केही बोल्नुभन्दा पहिले नै आनन्दले हतारिँदै भन्यो, “हजुरबुबा, चोको बार चाहियो। चालीस रुपैयाँ वाला।”
हजुरबुबाले मूल्य सुनेर एकछिन रोकिनुभयो। मनमनै बर्बराउनुभयो- “चालीस रुपैयाँको एउटा आइसक्रिम!”उहाँलाई आफ्नो बाल्यकाल याद आयो।
जब उहाँ सानो हुनुहुन्थ्यो, साइकलमा टिनको बाकस बोकेर काका आइसक्रिम बेच्न आउँथे। घण्टी बज्थ्यो- टन-टन।
हजुरबुबा दौडेर एक आना निकाल्नुहुन्थ्यो र त्यही पातलो काठ भएको, दुधको सेतो आइसक्रिम लिनुहुन्थ्यो। गर्मीमा त्यही एक आना वाला आइसक्रिम सबैभन्दा मिठो लाग्थ्यो।
हजुरबुबाको ध्यान भंग गर्न आनन्दले उहाँको हात हल्लायो, “हजुरबुबा के सोचिरहनुभएको ?”
हजुरबुबा मुस्कुराउनुभयो र दुईवटा चोको बार निकाल्न भन्नुभयो।
घर फर्कँदै गर्दा आनन्दले सोध्यो, “हजुरबुबा तपाईँ किन हाँसिरहनुभएको थियो?”
हजुरबुबाले उसको हात समात्नुभयो र भन्नुभयो, “बाबु, हाम्रो एक आना वाला आइसक्रिममा जति खुसी थियो नि… सायद तिम्रो चालीस रुपैयाँ वालामा पनि त्यति नै होला। फरक त केवल दामको मात्र देखियो।”
राति छोरा आयो। नसोधी कुर्सी तानेर बस्यो र भन्यो, “बुबा, महँगी धेरै छ।”
हजुरबुबा केही बोल्नुभएन। बस झ्यालबाट बाहिर हेरिरहनुभयो र बिस्तारै भन्नुभयो, “हो बाबु… तर यादहरू आज पनि एक आना वालाकै आउँछन्—सायद सबैलाई आफ्नो अतीत वर्तमानभन्दा धेरै सुनौलो लाग्छ।”
