महेन्द्र नेउपाने
लोकन्थली, भक्तपुर
“तिम्री छोरी त काठमाण्डौमा आर्यवसँग बिहे गरेर बसेकी रहिछे त ?” काठमाण्डौबाट भरखरै आउँदै गरेका साथी मधुको यो कुरा सुन्दा माष्टर खङरङ्ग भए। आर्यव सँग? उनले मनमनै गुने । आफुले छोरीलाई दिएको बुद्धि प्रति पश्चताप भयो। उनी एकोहोरो टोलाइरहे र हप्ता दिन अगाडिको घटना सुनाउँन थाले।
“म बिकलसँग बिहे गर्छु नि बुबा ! ” भनेर छोरीले सोधेकी थिई।
“तिमीहरु प्रेममा हौ र ?” मैले जिज्ञाशा राखेको थिएँ।
“होइन बुवा! हजुर सधैँ भन्ने गर्नुहुन्छ नि शालीनता, गम्भीर्यता र सुझबुझ भएको मानिससँग संगत गर्नू ! “तिमीप्रति उसको धारणा बुझेकी छ्यौ त?” मैले अझ बढी प्रष्ट हुन चाहेको थिएँ।
“बुझेकी छैन, तर उसले नकार्दैन जस्तो लाग्छ।” उनले विश्वास दिलाउने प्रयास गरेकी थिइन्।
“तिमीले मेरो अप्ठारो बुझ्यौ? आफ्नो पारिवारिक सल्लाह गर्न जातपातको कारणले मिलेन । उसको परिवारमा कुरा गर्न जाऊँ भने हेपेर जिस्काउन आयो भन्लान् । मैले निराश हुँदै भनेको थिएँ।
“ऊ पाए म तुरुन्त बिहे गर्थेँ ।” छोरीले बाध्य पारेकी थिई।
एकछिन नाजवाफ भएँ र भनेको थिएँ, ” बिकल असल र राम्रो पनि छ । तिमी आफै सल्लाह गर। ऊ तयार भए भाग। बरु म आवश्यक चाँजो मिलाउँला। यति भनेर सहरमा आवश्यक बन्दोबस्त पनि आफैले गरिदिएको थिएँ।”
कुरा बुझेपछि मधु पनि आश्चर्यचकित भएर भने, “होइन, के सारो बाठा भएका यो जेनेरेसन जेडका केटाकेटीहरु?”
माष्टरले फिस्स पर्दै भने, “अब यसलाई के भनौँ? यो पिँढीको कपट कि बठ्याइँ ?”
