भूमिका गैरे, तिमिल्सिना
गैंडाकोट – ४, नवलपुर
“ए लौन ! के गर्ने हो ? गुहार– गुहार! सबैजना जानु पर्यो पल्लो गाउँमा । बिगोकै भएको छ रे!”जाऊ जाऊ शान्तिले भनी। “हैन ,त्यस्तो के भएको रहेछ ? किन हस्याङ्फस्याङ् गरेकी ? डराएकी पनि छौ त।चिड्चिड पसिना काडी छौ।” सन्तबहादुरले जिज्ञासा राख्यो।
पल्लो गाउँमा बिरे र धनेको लडाइ भयो रे ! धनेले बिरेको पैसा चोर्यो रे, त्यसैमा हात हालाहाल भएछ। त्यसपछि त झन झगडाले उग्र रुप लिएछ। धने फटाहा, धूर्त थियो क्यारे! बिरे कठै बरा ! सोझो / इमान्दार थियो । के थाहा चोर्यो पनि होला। फेरि थपी।
“हैन के गरेको हो, धने तैले ? तलाई लाज लाग्दैन । आफ्नै मिल्ने साथीको पैसा यसरी चोर्न हो । यस्तो काम नि गर्ने हो।” अनि फेरि हेरन न, “जो चोर उसैको ठूलो स्वर” भने झै उही लड्छ बा।” कस्तो जिद्दी मान्छे रहेछ है यो , तलाई बजिया ?” जङ्गियो सन्तबहादुर “चोरेको पैसाले कति पो पुग्छ र ? मान्छे हट्टाकट्टा, बलिया देखिन्छौ । काम गरन काम , आफै मिहिनेत गरेर कमाएको पैसाको बल्ल माया लाग्छ । सही ठाउँमा लगानी गरी हेर त बाबु ! अनि बल्ल थाहा हुन्छ , पैसाको महत्त्व।” सम्झाई शान्तिले बिरेको पैसाको टुङ्गो लाग्न नपाउँदै पुलिस आइपुग्यो । धनेलाई लिएर गयो । त्यहाँ भएका सबै लाखापाखा लागे, हतार सबैलाई । अनि शान्तिले सोची, “ज्ञान दिने केही परामर्शदाता आई दिए नि हुँने । यो सब ज्ञानको अभावले भएको हो। बेलैमा राम्रोसँग सम्झाउन पाए सुध्रिन्थ्यो होला धने। खै कसको चासो ? घटना घट्नुभन्दा घट्ना घट्नै नदिनु राम्रो हुँने थियो।”
शान्तिले सन्तबहादुरलाई भनी, “अचम्म! गौतम बुद्ध जन्मिएको देशमा ज्ञानको अभाव हगि !”
