मोक्ष खतिवडा
“आमा त्यो बिरालाको छाउराले के मारेर ल्याएछ , हेर्नुन!”
छोरी घर भित्रबाट निस्कँदै आमालाई सुनाई । ‘ अब मैले के गर्नु त ? ‘ आमाले झर्कदैँ भनिन्।
“ए आमा कत्रो ठूलो मुसो ! उता हेर्नु त , उसको आमा बुढी भएर चुपचाप बसी राखेकी देखिन्छे, हेर्दाहेर्दै त्यहाँ पो लगेर खान छोडिदियो । ऊ चैँ पर बसेर हेर्दैछ, अचम्मै लाग्यो मलाई त। मान्छेको भन्दा धेर दया त पशुमा पो हुँदो रहेछ, अनि बुद्धि र ज्ञान पनि उस्तै धेरै।” आमा तर्फ हेर्दै भनी।
“पशुको मन भित्र यस्तो ज्ञान , दया छ । मानिसले भए वृद्धाश्रम खोजी गरेर उतै पुऱ्याइ सक्थे।”
