झगडा

राजन कार्की पाजु
धरान सुनसरी

खेल्न गएकी छोरी सितल रूँदै आएकी देखेर सिमाले सोधी- ” के भयो किन रोएकी ?”
सितल ले रुँदै भनी ” मलाई रबिले पिट्यो !”
सितल र रवि दाजुभाइका एकै दामले छोरा छोरी, सँगै खेल्थे । तर , करेसो जोडिएको घर भए पनि दाजुभाइको त्यति राम्रो सम्वन्ध थिएन ।
“हिजो पनि पिट्यो, आजपनि गाला रातो हुन्जेल पिटेछ ए ! तँलाई त्यो सँग नखेल भनेको हैन, आज पनि त्यहीँ पुगिस् अरु साथी थिएनन ?” उल्टै छोरीलाई झपारी र जेठानी तिर इंगित गर्दै भनि – “हैन यिनीहरुले किन यतिसारो हेपेका हँ ! यिनीहरूको झाँक्को नझारी भएन।”
सिमा, छोरीलाई तान्दै विमलाको घरतिर फरियाँ सुर्कदै पुगी।
“एss, दिदी ! बाहिर‌ निस्क ?” सिमा घर अगाडि पुगेर कुर्लीई।
“हैन फेरि के भो ? टोलै थर्किने गरि किन चिच्याकी !” देवरानीको कर्कस ध्वनी सुनेर विमला फरियाँको सप्कोले कम्मर कस्दै बाहिर निस्किई।
“के भो रे ? तिम्रो छोरोले हिजो मेरो छोरीलाई पिट्यो , आज पनि गालै रातो हुने गरी पिटेछ। यसरी सहन सकिन्न!आफ्नो छोरालाई ठिक ठाँउमा राख, नत्र ठिक हुन्न।” सिमाले चोर औँला ठड्याउँदै चुनौती दिई।
हल्ला सुनेर छिमेकीहरू पनि भेला भै सकेका थिए।
“राख्दिन! लु के गर्छेस् हेरौँ त !” उ पनि के कम् , सिमाको मुखमा औंलो ठड्याउन पुगी।
तिलले पहाडको रूप लियो, हेर्दाहेर्दै दुबैजना कपाल लुच्छालुछ गर्न थाले।
“होइन ल हेर ! के भएका यी देवरानी जेठानी ! झगडा गर्न पो थालेछन् ! हैन के भयो फेरी ?” माझाघरकी रम्भा भिड पन्साउँदै आएर दुबैलाई छुटाउँदै भनी। “विमलाको छोरोले सिमाको छोरीलाई पिट्यो रे, त्यसैको निहुँमा यी आमाहरु लुच्छालुछ गर्दैछन्।” भिडबाट कसैले भन्यो।
“अनि उनीहरू त खेल्दैछन् त !” रम्भा ले आँगनको कुनातिर इंगित गर्दै भनी।
सबैको ध्यान तेतै सोझियो , जहाँ रवि र सितल मस्त खेलिरहेका थिए।