सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
भाइ आज यतै बस भोलि जाउला “- करूनाले आफ्नो भाइलाई भनिन्।” साँझ पर्नै आंटेको थियो तर फुर्शे होकी कसैको घरमा बस्नै नसक्ने। मुस्किलले आठ वर्षको बालख घर फर्कियो ।” होइन दिदी बस्नुहोस् म पुगिहाल्छु।”-उसले बिदा लिएर हिंड्यो । जुनेली रात थिए मनैमन सोच्यो जुनेली रात छन् जुनको उज्यालोमा आरामसँग पुगिन्छ। लगभग दुई घन्टा पैदल हिंड्ने बाटो घर पुग्दा पुग्दै आठ बजिहाल्छ। ऊ छिट्टछिट्टै हिंड्यो चिसो मौसमले अचेल छ बजे झमक्कै हुन्छ। फुर्शे आफूले पढ्ने पाठशाला नजिकै पुग्दा। त्यहाँ रातिमा डराउन दिन्छ भन्ने कथा बुढा बुढीहरूबाट सुनेको कुरा सम्झियो। त्यसपछि त केहुनुथियो। ” छ्याङ-छ्या “कतै घोंडा हिडेको जस्तै महसुस् भयो। जुनको उज्यालोमा घोडाहरू हिंडेको झैं देखिनथाले। ऊ डरायो र आफ्नो स्पिड अलि बढायो। जसै स्कुल काटेर डाँडामा पुग्यो सामुन्ने बाटामूनि ठूलो कालोनकालो अजिव चिज बिराजमान देख्यो। ऊ डरले थरथर काम्यो। अब चिच्याउन खोज्दा पनि उसको बोली फुटेन।अब पछाडिबाट घोडा आएको र अगाडि त्यो कालो भालु जस्तो आकृती धुम्म बसेको छ। ” अब जिउँने उमिद सकियो। यसै मर्ने उसै मर्ने लडेरै मर्छु ” -मनैमन भन्यो र नजिकैको ढुङ्गा उठायो । त्यो भालुलाई ढुङ्गाले प्रहार गर्यो। जसै प्रहार गर्यो ऊ आफैमा लजायो। त्यो केही दिन पहिले आफैँले आगो लगाएको सल्लाको ठुटा थियो। “उफ् !”-यस्तो पनि हुने ! “-उसले बिस्तारै आफैसँग भन्यो र निर्धक्क अगाडि बढ्यो।
