सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“रामु ! अचेल स्कुलमा किन आउँनछाड्यौ त ?”- मास्टर प्रेमलाले रामुलाई बाटोमा बसेको देखेर सोधे। धेरै दिन देखि रामु स्कुलमा गएको थिएन। आज अचानक प्रेमलालसँग जम्काभेट भयो।
“नमस्ते माड्साव! “- रामुले हातमा उचालेको लाठी भुइँमा राखेर हात जोड्यो।
“नमस्ते बाबु । तिमी स्कुल न आएको धेरै दिनभयो किन आउँन छाड्यौ त ?”-मास्टर प्रेमले नमस्तेको जवाफ सँगै उही कुरा दोराए।
“पढाईगर्न छाडिदिएँ ! अब आउँदैन ।”-उसको अनुहार अंध्यारो भयो।
“आज ग्वाला आएका हौ ?”-मास्टर प्रेमले प्रसङ्ग बदल्दै सोधे।
“जी !”-सटिकमा भन्यो।
“कति गाई भैंसी पालेका छौ तिमीहरूले ?”-मास्टरले बुझ्न खोजे। “सर हाम्रो त एउटा पनि छैन । यी गाई भैँसी त ठुला घरे साहुजीका हुँन। म उँहाको घरमा ग्वाला बसेको छु।”-रामुले प्रष्ट पार्यो।
“किन तिम्रो त बाबा विदेशमा हुनुहुन्छ । अनि राम्रो अबस्था थियो। यो दुई महिना भित्रमा यस्तो के परिवर्तन भयो ? पाँच पास गरेपछि तिमीलाई पढाई नै छाडेर ग्वाला लाग्नु पर्यो ?”- मास्टर प्रेमले आश्चार्य प्रकट गरे।
“केभनौँ सर! बाबा कुनै कारण विदेश जेलमा पर्नुभयो भन्ने सुनेपछि आमा..!”-बोल्दा बोल्दै रोकियो। भावुक भयो र बोल्न सकेन। मास्टर प्रेमले सानै देखि चिनेको पढाएको एउटा उत्कृष्ट विद्यार्थी मध्यको रामुपनि हो। उनलाई पनि दया जाग्यो।
“नरोउ बाबु ! भन सबै कुरा मन हलुको हुन्छ। आमालाई केभयो त ?”- उनले फेरी बुझ्न खोजे।
“बाबा जेल परेको सुनेपछि आमा आर्कै सँग हिंड्नु भयो। घरमा एउटी म मुनिकी सानी बहिनी छ। त्यसैलाई पढाउँन म ग्वाला बसेको छुँ। “-रामुले रूँदै भन्यो।
