मेघराज पौडेल ठुल्दाइ
गुर्भाकोट १०, सुर्खेत
दिनभरि अरुको भारी बोकेर बिहान बेलुकाको छाक टार्न बाध्य हुने अबिरामको परिवारमा पनि अरुको घरमा आए जस्तै दसैँ आएको छ । गाउँलेहरु कोही घर रङ्गाउन त कोही लिपपोतमा व्यस्त देखिन्छन् । अबिरामकी श्रीमती पनि आफ्नो झुपडी टालटुल गरेर रातो माटोले टल्काउछिन् ।
आज अबिरामलाई के भयो कुन्नि काममा नगएर पिँढीमा बसेर टोलाएका छन् । त्यसै बेला उनको आठ वर्षको छोरो आउँछ र बाबुलाई के भयो भनेर सोध्छ । यति ठूलो दसैँ आउँदा पनि छोराछोरीलाई कपडा फेरिदिन नसकेको अनि दुई चोक्टा मासु खुलाउन नसकेकोमा आफूलाई दुःख लागेको कुरा व्यक्त गर्छन् । “पुरानो कपडालाई सफा गरेर लगाउने तथा घर वरपर फलेका फर्सी, घिरौँलाले दसैँ मनाउन सक्नुपर्छ । जे छ त्यसैमा रमाउनुपर्छ । म पछि गएर धेरै पैसा कमाएर तपाईँहरुलाई रमाइलो दसैँ मनाउने वातावरण गराउँछु बाबा । दु:ख नमान्नुहोस् । तपाईँहरुको काखमा रमाउन पाए हामीलाई पुग्छ ।” छोरोले भन्छ । छोरोको यो कुरा सुनेर अबिराम छोरो काखमा राखेर उसको कपाल मुसार्छन् भने आमाले धोतीको सप्कोले आँसु लुकाउछिन् । अबिरामको परिवारमा सबैभन्दा खुसीको दसैँ यो साल बन्छ ।
