ढाकामोहन बराल
पोखरा ७ मासबार कास्की
“नेत्रलालको छोराले निकै राम्रो पढाउँछ रे ।” कृष्ण प्रसादले गाउँको चौतारामा बसेर गफ गर्दै थिए ।
” हाम्रा केटाकेटी पनि हरिसर नभए त स्कुल नगए पनि हुन्छ भन्छ्न्।” नरजंगले थपे ।
” केटो सानैबाट टाठो हो । जे कुरा अह्राए पनि खुरुखुरु मान्ने असाध्यै ज्ञानी पनि थियो । ” कृष्णप्रसादले भने ।
” नेत्रलालले पनि आफूले दु:ख गरेर पढाएका हुन छोरालाई ।” अघिबाट कुरा सुनिरहेको अग्निलालले भने ।
कूलप्रसाद आउँदा आउँदै भने ” कसले दु:ख गरेको कुरा हो ? ”
” हरिको कुरा गरेको । निकै राम्रो पढाउँछ रे । ” नरजंगले भने ।
” बाबुले त दु:ख गरेका हुन क्यारे । छोरो बिग्रने भयो अब । ” कुलप्रसादले पुन: भन्यो ।
सबैले तारिफ गरिरहेको मान्छेको बारेमा आएको यस्तो टिप्पणीले सबै एक आपसमा हेर्न थाले ।
” के भन्छौ तिमी ? ” नेत्रलालले सोधिहाले ।
” त्यस्तो टाठो मान्छे पनि विदेश नगएर गाउँमै पढाएर बसेको छ । ” कुलप्रसादको जवाफ थियो ।
