प्रभादेवी पौडेल
भरतपुर ९, चितवन
“बा, कलेजबाट एक हप्ताको भ्रमण लाने रे मलाई पैसा चाहियो । छोराका कुरा सुनेर बाले भन्नुभयो, “यो कुनसा ठुलो कुरा भयो र बाबु, बरु कति चाहियो भन् ?” त्यस्तै लुगाकपडा, पकेट खर्च र कलेजमा बुझाउने गर्दा तीस हजार दिनुन।”
यो रकम छोराको लागि सामान्य भएपनि बाको लागि निक्कै उकालो थियो। तर पनि छोरा पढाईमा निक्कै सिपालु भएको कारण उनले कुनै नहिनास्ती नगरी खुसी साथ पैसाको जोहो गरिदिए।
उसले कलेजमा दिनुपर्ने रकम छुट्याएर आफूलाई मन परेका ब्राण्डेड ब्राण्डेड कपडा र जुत्ता किन्यो। पहिला आफूले लाउँदै आएका कपडा माग्नेलाई दिनु है आमा भनेर बोरामा पोको पारिदियो।
भ्रमण जाने दिन आयो । आफ्नो एउटा मात्र सन्तान अहिलेसम्म बाउ आमाको काख नछोडेको उनको मनले मानेन। उनीपनि कलेज पुगे। बस हिड्ने तयारीमा थियो। उसको एउटा साथीले उनलाई देख्ने बित्तिकै चिनीहाल्यो र खबर दियो। विनोद बसबाट तल झरेर बालाई एकान्त लग्यो र झर्किन्दै भन्यो, “बुढा, तिमीलाई यहि बेलामा मेरै पुरानो टिसर्ट लगाएर चिनिन आउँनु पर्यो होइन ?”
यो सुनेर बाले उत्तर दिए, “हेर छोरा अहिले सम्म फलानाको छोरो भन्दा मेरो छाती गर्वले ठुलो हुन्थ्यो तर आज आएर तँलाई यो मेरो बाउ भनी चिनाउन लाज लाग्यो होइन ?”
