सोम कुमार सुब्बा
लिङ्दोक,पूर्व सिक्किम
“राम,राम,राम,अनर्थ भयो” एकाएक पण्डित बाको भयभीत आवाजले सबैलाई खिचे।
सबैले मण्डपतिर हेरे, दुलही दौडेर गइन् र आमाको पछाडि लुकिन्,उनी काँप्दै थिइन्। दुलहा मण्डपको लिङ्गो पक्रेर उभिरहेका थिए,ऊ धरमराँउदै थियो।
पण्डित बाले तालुमा हात राख्दै कुरो प्रष्ट्याए -” सात फेरो नघुँम्दै दुलही भागी!”
वातावरण चकमन्न भयो, बिवाहको रौनक रोकियो,सबै जहाँको तहीँ टक्क अडिए,मुखामुख गरे।
केहीक्षणपछि भिड विस्तारै चल्मलाउन थाल्यो, उनीहरु सुस्तरी गफिँदै थिए -“दुलहा मातेको रहेछ!”
“हो,हो! मातेको रहेछ ।”
तत्क्षणै दुलहाको बा कड्के – “यही मत्थुलाई सुधार्नको निम्ति त बिहे गरिदिएको!”
भनी नसक्दै भिडबाट जवाफ आयो – “बा!बिहे भनेको दुई आत्माको संगम हो, कसैलाई सुधार्न होइन!”
सबैले त्यतातिर हेरे,दुलही पोते माला उतार्दै थिइन्।
