मोक्ष खतिवडा
“ए रमण स्कूल जाने होइन ? म त हिँडे है !” पल्लाघरकी उसकी साथी प्रविणाले भनी। “आज शनिबार छुट्टिका दिन जान्न म त! ” रमणले फर्कायो।
“लु त्यसो भए म चैँ गएँ। बालदिवसको सन्दर्भमा कार्यक्रम हुन्छ भनेकै हो।”
रमण दिनभर मोबाइलमा खेलेर दिन बितायो।
“स्कूल जानु पर्ने, न केही लेख पढ गऱ्यो न त क्यै भनेको टेऱ्यो। साथीहरुले जस्तै केही न केहीमा सहभागी हुनु पर्ने !” रमणकी आमा गन्गनाई रहिन्।
स्कूलबाट फर्केर प्रविणा “आज त साँच्चै रमाइलो भयो नि रमण! कसैले नृत्य प्रस्तुत गरे , कसैले गीत गाए। मैले पनि गीत सुनाएँ । सबै सहभागी विद्यार्थीहरुलाई प्र.अ ज्यूले प्रोत्साहन स्वरुप एक एक कपी र डटपेन दिनु भयो।” भन्दै देखाइन्।
“मैले भनेको तिमीले पनि मानेको भए ?”
