गंगाराम ढकाल
बिनोद धनी बाउको छोरो साईकल चढेर स्कुल जान्थ्यो । क्यान्टिनमा दुईचार जना साथीहरु सँग नास्ता खान्थ्यो । ठूलै सान र अहमताले हिड्ने गर्थ्यो । सबैले भन्थे “बिनोद जी नमस्कार” । परीक्षामा चिट चोराउने केटाहरु राखेर बाहिरबाट फुत्त चिट मागेर लेख्थ्यो र पास हुन्थ्यो ।
दिपेस गरिब बाउको छोरो चप्पल रसिले गाँसेर लाउथ्यो । खुबै मेहनत गरेर पढ्थ्यो । कक्षामा उत्कृष्ट नम्बर ल्याउथ्यो । कापीकलम हिफाजत गरेर लेख्नु पर्थ्यो उसलाई ।
बिनोदले सधैँ गिज्याउथ्यो दिपेसलाई । “ए पढन्दास, के छ खबर ? तैले पढेर काम छैन । पढे पनि हाम्रो सेवा गर्ने हो । नपढे पनि हलो जोत्न दिउँला । बरु मेरो सेवा गरिराख ।” दिपेस खासै रिसाउथेन, भन्थ्यो, ” भै हाल्छ नि ।”
बाबुको जग्गा जमिन बेचेर खाईसक्यो बिनोदले । जागिर पनि पाएन । खल्ती खाली भयो । हिजो नमस्कार गर्ने सबै टाढिए । एकदिन बाटोमा ऊ थोत्रो साईकल डोर्याउँदै थियो । दिपेशले गाडी रोक्यो । पछाडि सेक्युरिटी पुलिसहरु झ्यापझुप आएर दिपेशको सुरक्षामा वरिपरि घेरिए । बिनोद डराएर हेर्दैथियो । गाडीको सिसा खोलेर दिपेशले सोध्यो ।
“के छ बिनोद खबर ?”
“ओहो ! तिमी दिपेस ! यो कसरी ? अचम्म मान्दै भन्यो ।
“म जिल्लामा सिडियो भएर सेवा गर्न आएको । तिमीले भन्या हैन, सेवा गर्दै राख्नु भनेर । फरक तिमी उहीँ थोत्रो साईकलमा,, म सुरक्षा कर्मी सहित सरकारी गाडिमा।”
