गंगाराम ढकाल
सुनवल, नवलपरासी
“पागल आयो, पागल! “- केही स-साना बालखहरूले एउटा व्यक्तिलाई लखेट्दै थिए।
” ए बाबु-नानीहरू किन चलाएको अङ्कललाई ? भाग यहाँबाट “- रमेशले ती बाल बालिकाहरूबाट उक्त व्यक्तिलाई जोगाउँदै भन्यो । बाल बालिका सबै भागे । त्यो व्यक्ति भाग्न खोज्दैथियो । उसको शरीरमा चोटैचोट थिए तर ऊ खित्का छाडेर हाँस्दैथियो । “ए पख..पख.. ! को हौ तिमी ? तिमी पागल हो ?”- रमेशले ऊ तिर हेर्दै सोध्यो।”
“होईन ! तर म गरिब छु, झुत्रेछु ।”- उसले भन्यो।
“अनि कसरी भयौ पागल ? किन भागेको ?”- रमेशले निदार चाउरी पार्दै बुझ्न खोज्यो।
“सय जनाले पागल भनेपछि एक जनाको के चल्छ ? अनि गरिबको कुरा को सुन्छ ? पहिला गाँउमा गरिबलाई बोक्सी/ बोक्सा भनेर खेदिन्थ्यो । गणतन्त्र सँगै पहिचान फेरिएको छ ।, आजकल पागल वा चोर भनेर खेदिन्छ।” – उसले सटिकमा भन्यो।
