मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी,भक्तपुर
आज पनि उसले एकचित्त भएर बयरको रूखलाई हेरिरह्यो । हेर्दा हेर्दै एकछिन पछि उसको आँखा रसाएर आए। आँशु पुछ्दै, बयरको रूखलाई अङ्गालोमा बेरेर केही बर्बरायो ।
झण्डै १०-१२ वर्षको त्यो बालकको केही दिनदेखिको ती क्रियाकलापहरू मेरा लागि अप्रत्यासित थिए । नजिकै गएर सोधेँ – “के भयो बाबु ? किन रोएको ?”
झँस्कदैं उसले हतपत आँशु पुछ्यो । “केही भएको छैन “ उसको बोलीमा रोदन छदैँ थियो ।
“भन न भन के भयो ?”
“बाले जहिले पनि रक्सी खाएर मलाई कुट्नु हुन्छ।” टाउको निहुराएर उसले जवाफ दियो । “अनि यो बयरको रुखसँग चाहिँ के कुरा गरेको ?”
“बाले कुटेर दुःख दिएको कुरा सुनाको।“
“अनि तिम्रा कुरा त्यो बयरको रूखले सुन्छ र ?”
“किन नसुन्नु नि, यी त मेरी आमा हुन नि !“ अलि उज्यालो अनुहार बनाउँदै उसले जवाफ दियो।
“धत लाटा ! बयर पनि आमा हुन्छिन् र ?”
मेरो प्रश्नमा उसको बालत्व उत्तर आयो- “हो नि मेरी आमा मरेपछि यहीँ गाडेको थियो रे, अहिले बयर भएर जन्मेकी छिन्।“
