सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“सविन बेटा यो के गरेको तिमीले ?” विवेकले सविनको हर्कत देख्यो र सोध्यो।
“अंकल ! हजुरलाई यो बनिसकेपछि बल्ल देखाउँने छु।” सविनले भन्यो। उसले कहिले के कहिले के गरिरहन्थ्यो।अत्यान्तै जिज्ञासु स्वभावको बालकलाई देखेर परिवारमा सबै आश्चार्यचकित थिए। उसले आफुले एक पटक देख्यो भने उस्तै चीज बनाउने प्रयास गर्थ्यो।
उसको यो व्यवहारले उसका बाबा आमा धेरै परेसान थिए। तर विवेकले भने उसलाई प्रोत्साहन गरिनै रहनथ्यो। अँझै पन्ध्र वसन्त पार गरिसकेको थिएन तर विभिन्न कामहरूको सफलता पुर्वक आविष्कार गरिसकेको थियो। अहिले पनि कबाडिबाट आफुलाई चाहिने केही बस्तु छान्दै थियो।
सविन ! मैले पानीको मोटर चलाएको छु भरियो भने बटन बन्द गर है। पहिले झैँ छतमा पानी भरिएर भिज्ला गहुँ सुकाएका छौँ छतमा।
“यति भन्यो र विवेक बजार गयो। सविनको काम पनि पुरा हुनेवाला थियो। उसले छिट्छिटो काम पुरा गर्यो र आफ्नो रूममा टीवी चालाएर बसेको थियो।
एकछिन पछि विवेक पनि फर्कियो।
मोटर किन बन्द नगरेनको त टैन्की भरिएको छैन अँझै ? गहुँ त पानीमा डुब्यो होला ? “.भित्र प्रवेश गर्दै विवेकले सोध्यो।”
पानीको टङ्की भरियो कृपया गरेर मोटर बन्द गर्नुहोस्।” निपत्यमा आएको आवाज सुनेर ऊ आश्चार्य भयो।
सविन यो त तेरै आवाज जस्तो छ । कहाँबाट आयो ?” विवेकले सोद्धासोद्धै फेरी आर्को पटक आयो । सविन दौडेर मोटर बन्द गरेर फर्कियो।
अङ्कल यो मैले गरेको आविस्कार कस्तो लाग्यो ? “ऊ खिसिक्क हाँस्यो र भन्यो।
वाह! सविन बधाई तथा शुभ कामना। “विवेकले आँगालो हाल्दै बधाई दियो।”
