राजन कार्की(पाजु)
धरान १३ सुनसरी
डोरवेल को आवाजले नन्दनको ध्यान वाहिर खिच्यो। गयर ढोका खोल्यो, धेरै बर्षपछि नन्दनको पुरानो साथी डा. सुदेशका दम्पति छोरीको साथमा खडा थिए।
“ओहो ! सुदेश तँ!! चकित हुँदै नन्दनले हार्दिकता जनायो र लगेर कोठामा बसायो।
“अनि के छ नन्दन तेरो हालखवर ? धेरै पछि भेट भो !”सोफामा बस्दै सुदेशले सोध्यो।
“सब ठिकठाक नै छ सुदेश ! छोरो निशव पनि क्यानडावाट मास्टर्स सकेर यहि महिना फिर्दै छ। मेरो रिटायर्ड लाइफ ठिकै चल्दैछ। ,अनि तेरो नि ! के छ ? नन्दनले सोधे ।
“ओ हो ! हो र ? समय त कति चाँडो बितेछ हगी नन्दन ! जन्मेको हिजो जस्तो लाग्छ, वहाँ पुगेर पढाइ सकिसकेछ !” सुदेशले छक्क पर्दै भन्यो।
“एउटी पढेलेखेकी संस्कारी केटी कोई छन भने हेरिदिन परो सुदेश बावु ! आको वेला जोडा बान्दिम् भनेको !!” नन्दिताले टेबलमा चिया राखिदिँदै भनिन्। नमस्कारको आदानप्रदान पछि सुदेसले चिया लिंदै भन्यो- “हुन्छ नी भाउजु हेरौँला नि।”
केहि बेरको भलाकुसारी पछि सुदेसका परिवार निस्किए।
“सबै राम्रै र छ, खान्दानी पनि रैछन्, केटाले पनि क्यानडावाट मास्टर्स गरेका ! कि मेरो भदैनी सँग कुरा चलाउँ त ; आखिर ऊ पनि पढेलेखेकी , शिलवती नै छे !”
घर आउनासाथ चिया बनाएर टेवलमा राखिदिँदै शिलाले पति सँग जिज्ञासा राखी।
“यो कदापि हुन सक्दैन शीला ! संस्कारी बुहारी भित्र्याउन , आफ्नो चालचलन पनि संस्कारी हुनुपर्दछ । “चियाको घुट्की लिँदै सुदेसले भन्यो।
“किन ! के खोट छ र उनीहरु सँग ? फेरि यस्ता कुराहरु म सँग भन्नु भएको पनि थिएन त ?” शिलाले अचम्म मान्दै सोधी।
“कुनै कुराहरु समय आए पछि समयले नै बताउँछ शिला!”
सुन्यतातिर आँखा डुलाउँदै डा.सावले २५ वर्ष अगाडिको सबै घटना सुनाय– ऊ बेला , नन्दनका दम्पतिले आफ्नो पहिलो गर्भ छोरी भएकै कारण सुदेसलाई जवरजस्ती गर्भपतन गर्न लगाएका थिए।
