शुक्रराज कुँवर
धरान १०
अष्ट्रेलिया उडानको लागि म त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा थिएँ । मेरो आडैमा एकजना युवक आएर बसे। उनीसङ्ग लामै कुराकानी भयो । विदेश जानुपर्ने कारण बारे उनले यस्तो धारणा राख्यो – ” के गर्नु हजुर नेपालमा कुनै भविष्य छैन।” त्यसैगरी विमानस्थलमा ओहोरदोहोर गरिरहेका अन्य युवायुवतीहरु सबैको एउटै बोली थियो,”नेपालमा कुनै भविष्य छैन।”
मैले झ्याल बाहिर हेरेँ , आफ्नो सन्तानको भविष्य कोर्ने बावुआमाहरु कोही मलिन देखिन्थे, कोही खुसी देखिन्थे।विमान बादलसङ्ग पौँठेजोरी खेल्दै आकाशमा उडिरहेको थियो । यसको गर्भभित्र कैयौँको भविष्य लुकेको थियो । एक जना बुज्रुक देखिने ओहदावाला व्यक्ति पनि विदेश पलायन हुँदै थिए । उनको कथन थियो – ” के गर्नु हजुर भ्रष्टहरुको सम्राज्यमा टिक्न सकिएन।”
यसरी विदेश भासिनु कसैको रहर वा कसैको बाध्यता होला । म सोचमग्न रहेँ ।
चार घण्टाको उडान पछि विमान ‘ट्रान्जिटका लागि सिङ्गापुरमा अडियो । त्यहाँ पनि युवायुवतीहरु विभिन्न मुलुक गन्तब्यका लागि लगेज सँगसँगै आ-आफ्नो भविष्य घिसार्दै थिए।
अन्तत: विमान आफ्नो गन्तब्यमा पुगेर विश्राम लियो । विमानस्थल बाहिर निस्केँ । अहो…! अनगिन्ती नेपाली पाइलाहरु उज्ज्वल भविष्यको खोजीमा भौँतारीरहेको देखेर उदेक लाग्यो । आधा नेपाल यतै जस्तो।
ब्रिसबेन सिटीको एउटा होटलमा म आफ्नो यात्रा विवरण साथीलाई सुनाउँदै थिएँ । एकजना युवा अर्डर बमोजिमको खानेकुरा लिएर आए।
“नमस्कार हजुर ” उसले मुस्कुराउँदै भन्यो।
“अहो ! नमस्कार ।” मैले उसलाई चिने । ऊ त्यही त्रिभुवन विमानस्थलमा भेट भएका युवा थिए। “ओहो वेटरको काम ? अरु के के गर्नु पर्छ ?” मैले फेरि सोधेँ ।
“भाँडा माझ्ने देखि सरसफाइ सबै काम गर्नु पर्छ।” उसले बिना झिजक भन्यो।
“अनि नेपालमा कुनै भविष्य छैन भन्थ्यौ त …! यहाँ यस्तो काममा भविष्य छ त ? ” मैले स्तब्ध हुँदै सोधेँ।
उसको चेहरामा वेदना झल्कन्थ्यो तर उसले मथिङ्गल हल्लिने गरी भन्यो , ” यहाँ डलरमा पैसा झर्छ हजुर डलरमा।
