कल्पना भण्डारी
सिन्धुपाल्चाेक, हाल काठमाडौं
एकपटक दु:खी र दुखाई संयोगले चौतारोमा भेटिए। दु:खी वेदनाले बोल्यो, “म त सधैँ दु:खमै छु, खेतबारीमा पसिना बगाउँदा पनि दुई छाक जोर्न गाह्रो। कहिले असिना, कहिले खडेरीले थिच्छ।”
त्यतिबेलै दुखाईले भने, “साथी तिमी त काम त गर्छौ, मेरो त ज्यानमै रोगै रोग । रातभर निद्रा हुँदैन, खाना देख्दा मन अमिलो हुन्छ। अब त बाँच्ने रहर पनि छैन मलाई त।”
कुरा गर्दैगर्दा हरेस पनि त्यहीँ आइपुग्यो। उसले भन्यो,“ मित्रहरू! पीर त सबैलाई हुन्छ। मैले त दु:ख पनि भोगेँ, दुखाई पनि, तर पनि मैले हरेस खाएको छैन।”
दु:खी र दुखाई एकाएक स्थिर भए। हरेसले फेरि भन्यो, “दुनियाँको सबैभन्दा शक्तिशाली कुरा मन हो। मनलाई बलियो राख्नु पर्दछ। पीडा स्वीकार्नु तर हरेस कहिल्यै नखानू।”
त्यसपछि तीनैजना उठे र पल्लो गाउँमा पुराण लागिरहेको थियो, उनीहरु त्यतैतिर लागे।
पुराणको अन्त्यमा कथावाचकले भने, “मन बलियो भए दु:ख र दुखाई शिथिल हुन्छन्। हरेस खायो भने त बाँच्ने आशै मर्छ। सबैभन्दा ठूलो शक्ति तपाईँको मन नै हो।”
त्यसपछि उनीहरू केही नबोली आफ्नो बाटो लागे।
