बिमला चन्द सानू
बैतडी, हाल : काठमाडौं
अर्काको कुभलो विचार विष झैँ राख्दै कहाँ पुग्नु छ,
आयौँ यो दुनियाँ बुझेर सहजै दाना सबै चुग्नु छ,
के को हो रिस राग यो अहमता के को छ आडम्बर,
मान्छेकै मन बन्न दुष्कर भए बाटो अरू के छ र।
काट्दैछौ जब मार्ग मित्रजनका आफन्त विश्वासिला,
धेरै स्वार्थ यहाँ कठोर पलमा बन्छौ कसोरी शिला,
छाती हात दिमाग शान्त गर लौ सोचेर एकैछिन,
राम्रा कर्म गरेर आत्मबलले ल्याऊ उज्यालो दिन।
राख्छिन् नौँ महिना सदा उदरमा सन्तानको खातिर,
आमाको दुख कष्ट सम्झ त तिमी जीवन्त हुन् ईश्वर,
आमाको तप त्यागको गहनता बुझ्दै नबुझ्ने भयौ,
नारीबाट लिएर जन्म उसकै बद्नाम गर्ने भयौ।
आमाबाबु समानको मधुरता कस्को दिने आँट छ?
कस्तो यो कलिमार्ग देव सहजै तिम्रो दिने ठाँट छ,
शिक्षा हुन्छ अपाङ्ग सोच निचको संस्कार यस्तो बने,
आफैँमा पनि मर्छ त्यो मनुजता ईमान फाल्यौ भने।
बाँच्नेले शिर उच्च गर्नुछ भने बाँच्ने कला जान है,
आफ्ना छन् जति मान राख्न सकिने लौ राख सम्मान है,
राख्दै शिष्ट विचार भाव मनमा थालौँ नयाँ सिर्जना,
मान्छेका गुणमा जनावर हुने मान्छे बनून् कामना।।
