निश्चल फुयाँल
कक्षा- ७
ढेकियाजुली, असम
एक समयको कुरा हो। विकाश नामको एउटा केटा थियो। ऊ एउटा गाउँमा बस्ने गर्दथ्यो। जहाँ कुनै स्कूल थिएन। जसलै गर्दा त्यो गाँउका मान्छेहरू अशिक्षित थिए। विकाशलाई हरियालीमा समय बिताउन मन पर्थ्यो। तर गाँउलेहरूले प्लास्टिकका झोला र अन्य नष्ट नहुने सामग्री वनमा फ्याँक्थे। धेरै रुख काटेर शहरमा बेचेर जीविका निर्वाह गर्थे अनि वन्यजन्तुहरूलाई खानाको लागि शिकार गर्थे। केही महिनापछि, वन्यजन्तुहरू हराउन थाले। विकाश अशिक्षित थियो तर उसले थाहा पाएको थियो कि वन्यजन्तुहरू संकटमा परेको कारण के हो। त्यै भएर ऊ वन सफा गर्न र रुख रोप्नको लागि वनमा गयो, तर उसले त्यहाँ एकलै केहि गर्न सकेन। त्यसपछि उसले गाउँलेहरूलाई यसबारे बताउने निर्णय गर्यो, तर गाउँवालाहरूले उसको मजाक उड़ाए र रुख काट्न कार्य जारी राखे। एक दिन एउटा बाघले गाँउमा हमला गर्यो। बाघको आक्रमणबाट तीन जना गाउँवासीहरु घाईते भए। अब वनमा खानको लागि अन्य जंगली जनावरहरू थोरै भएका कारण बाघ खानाको खोजीमा गाँउ आउन थाल्यो। विकाशले यसबारे गाउँलेहरूलाई बतायो। यसपटक गाउँलेहरू डराए र विकाशको कुरालाई विश्वास गरेर रुख रोप्न सुरु गरे। शिकार गर्न रोके र वन्यजन्तुहरूको मांसको सट्टा हरियो सागसब्जी र फल खान थाले। दूई-चार वर्षपछि गाउँ फेरि सामान्य अवस्थामा फर्कियो।
