अन्जु शर्मा
रातोपुल
“लौन प्रिसालाई के भयो ? किन रोएकी?”हजुरआमाले सोध्नुभयो।
“हजुरआमा सुसु गर्दा रगत आयो । काहिँ पनि घाउ भएको छैन ” मैले उत्तर दिएँ।
“हँ, दस बर्षमै नछुने ? कस्तो काल जमाना आयो ! पहिलो पटक नछुने हुँदा माइतीघर र माइतीलाई हेर्न हुँदैन भन्छन् । ल आइज फूपू घर जाऔँ।”
“नाइ जान्न। मेरो स्कुल छुट्छ ।” मैले विद्रोह गरेँ।
सब ब्यर्थ। त्यो दिन म रूँदै फूपू घर गएँ। फूपुले मलाई अक्षुत बनाउनु भयो । किनकि म नछुने भाको रे! म अचम्मित पनि छु। राधा म्यामले हिजो सामाजिक पढाउँदा ” नछुने बार्नु पर्दैन । यो महिलाको आमा बन्ने उर्जा हो । प्राकृतिक नियम हो” भन्नुभएको आज मैले नै बार्नुपर्ने ? म प्रतिकार गर्न थालेँ। फूपुको पूजाकोठा , भान्साकोठा, बारीबगैँचा सबै छोएँ। फूपुले गाली मात्रै हैन, पिट्नु नै भयो । म दस बर्षियालाई अपराधीको संज्ञा दिनुभयो। उहाँले आफ्नो घरको कोठामा बन्धक बनाउनुभयो।
मेरो चिच्याहट कोठा भित्र कैद भयो । रगत बग्ने प्रक्रियामा मेरा आँसुहरूले तलाउ बनाए। तर त्यहाँ कसैको मन पग्लेन्।
“म नछुने बार्दिन …! ढलोस मेरो माइतीघर । मरून बरू माइती सबै । मलाई जबर्जस्ती अक्षुत बनाउनेहरू कार्वाहीमा पर्छौ।” मैले जोडले ढोका खोलेँ।
“डाक्टर साहेब! पहिलो पटक नछुने भएपछि छोरीलाई मानसिक रोगले गाँजेको हो !” बाले अर्थ लगाँदै हुनुहुन्थ्यो।
