शान्ता तिम्सिना
भक्तपुर सिर्जनानगर
“बाबा आमाको सपना पनि माटोमै मिल्ने भो ! कति भन्दा पनि लागेन यसलाई ।” दिदी फतफताउदै थिइ । दिदीको कुरालाई खासै वास्ता नगरी भाइ भने मोबाइलमै ब्यस्त थियो।
“बाबू , कति साह्रो मोबाइलमा झुन्डिएको ? एक छिन् त पढ् ! ” दिदीले मोबाइल खोस्दै भनी।
“एकछिन पछि पढिहाल्छु नि ! मोबाइल देउन , दिदी !” जिद्धी गर्दै भन्यो।
“परीक्षा आउन लाग्यो , मिहिनेत गरेर पढ्नु पर्दैन ?” दिदीले रिसाउदै भनी।
“कति कराउन सक्छ्यौ , दिदी ! खै ,लेउ मोबाइन !” दिदीको हातबाट मोबाइल खोस्दै भन्यो।
“सानैमा बा- आमा गुमाएँ । उहाँहरुको सपना पूरा गर्ने जिम्मा हामीमाथि छ , भन्ने सोचेकी थिएँ तर तैँले त बिर्सिस् होइन ?” दिदीको स्वर भिजेको थियो।
दिदीका शब्दले ऊ झस्किएको थियो। “शहरको घडेरी बेचेर तिमीहरुले पढ्नु ! छोरो डाक्टर, र छोरी नर्स ! ” हाम्रो अधुरो सपना तिमीहरुले पूरा गर्नु , है ! कानमा बा -आमाको अन्तिम बोली गुञ्जिन थाल्यो।
एकाएक उसले मोबाइल बन्द गरेर राख्यो अनि दिदीका आँसु पुछ्दै भन्यो ; “चिन्ता नलेउ दिदी ! ,यसपटक म तिमीलाई निराश बनाउँदिन । हामी दुई मिलेर उहाँहरुको सपना पूरा गर्नुपर्छ।”
