बिष्णु उप्रेती
निकाेसेरा भक्तपुर
“रुपेश, तँ याहाँ आईज त” बाबुले छाेरालाई बाेलाए।
” किन बाबा ” भन्दै रुपेश बाबुकाे छेउमा गयो ।
” तेरो ,एस सी सी परीक्षाकाे मार्कसिट देखा त हेरुँ , कस्ताे गरिछस् ?”
केहिछिन पछि रुपेशले आफ्नाे मार्कसिट बाबुकाे हातमा दिँदै भन्यो ,”रिजल्ट राम्रो आएन , बाबा । बल्ल बी ग्रेट आयाे। अनि हाम्रो स्कुलमा कसैको पनि ए ग्रेट त आएन।”
केही छिन घाेरिएर, छाेराकाे परीक्षाफल हेरेपछि बाबुले भने, “यस्तै हाे भने , अब सरकारी स्कुलमा छाेराछाेरी पढाउनु भनेकाे खाडीदेशकाे मजदुर बनाउनु मात्र हुनेभाे। सम्झेर ल्याउँदा पनि बिरक्त लाग्छ। किन यसरी बर्बाद बर्बाद छ हाम्राे देशकाे शिक्षानीति ।
न शिक्षकले राम्रो पढाउछन् । न शिक्षा बिभागकाे कुनै चासो छ,, न कहिले अनुगमन निरिक्षण छ। न सरकारकाे नीतिनै गतिलाे छ। सबै दाेष अरुलाई दिएर पन्छिन मात्र सिपालु छन् याहाँ । निजी विद्यालयमा महंगो फी तिरेर पढाउने क्षमता सबैको काहाँ हुन्छ र ।
बाबुकाे कुरा बीचैमा काटेर रुपेशले भन्याे, ” ठिक भन्नुभाे बाबा ,हजुरले , याहाँ सबै पन्छिने मात्र छन् । सबै भन्दा धेरै पन्छिन र दाेष अरुलई दिने ,तपाईँहरु जस्ता अभिभावक नै हुन्। छाेराछाेरीलाई स्कुल पाठाए पछि एकैचोटि रिजल्ट हेरेर टाउकाे दुखाउने अभिभावक चै दाेषी हुँदैनन् र बाबा ? ”
छाेराले फेरि भन्याे – एकबर्षमा , तपाईँ मेराे स्कुलमा कहिले पुग्नु भाे ? छाेराकाे बारेमा कहिले कुनै चासो स्कुमा गएर लिनु भयाे ? कहिले कुनै बिषयमा सरहरु सँग छलफल गर्नु भयाे ?
