बिन्दु पौडेल वस्ती
भरतपुर -२, चितवन
गाउँको बीचमा ठूलो चौतारो थियो । गोठालाहरू लोक दोहोरी गाउने, केटाकेटी लुकीमारी र बागचाल खेल्ने, वृद्धाहरू दिनमा भेला भएर भलाकुसारी गर्ने, व्यक्तिको उमेर र समूह अनुसार चौतारो एउटा रङ्गमञ्च जस्तै थियोे ।
यसै क्रममा दुईटा बालकहरू खेल्दै थिए । खेलकै क्रममा झेल गरेको भनी उनीहरू बीच विवाद भयो। विवाद चर्किँदै गग्यो । एउटाले भन्यो, म मेरो भगवान्लाई भन्दिन्छु । मेरो पनि भगवान् नभएको हो र ? मेरो भगवान् त तेरो भगवान् भन्दा पनि ठुलो हो झन्।”
अर्कोले भन्यो, “होइन मेरो भगवान् ठूलो ।”
दुवै भनाभनमा मात्रै सीमित रहेनन्; हात हालहालको स्थिति देखा पर्यो ।
छेउमै बसेका बृद्धले ती दुई बालकका सबै कुरा सुन्दै र हेर्दै थिए । उनले मुस्कुराउँदै दुईटैलाई बोलाए अनि एउटालाई तामाको गाग्री दिए भने अर्कोलाई माटाको घैँटो दिए।
कुवा नजिकै लगे र पानी लिएर आउन आग्रह गरे ।
दुवैले त्यहाँ गएर पानी पनि ल्याए ।
“ल, अब त्यसो भए मलाई एउटा कुर भन त । कुन भाँडाको पानी मिठो छ ?” उनले भने ।
दुबैको उत्तर एउटै थियो- “पानी त एउटै कुवाको हो नि; भाँडो मात्रै त फरक हो नि ।”
बृद्धको हृदय खुसीले गदगद भयो। मानिसको आस्था पनि यस्तै त हो नि । नाम, भाषा, पूजा र प्रार्थना गर्ने तरिका मात्रै अलग अलग हो तर सबैले खोजेको कुरो एउटै हो। जुन अभिन्न हुनुको साथै शान्ति, प्रेम, सद्भाव र एकताको कामना गर्दछ ।
