मणिराज भट्टराई
गठ्ठाघर, भक्तपुर
हुँदैन सन्तानको मायाँ
कहिल्यै पनि धेर थोर
मैले सम्झिएकै छु
तिमीले नसम्झेर के भो र ?
खै कस्का छोरा छोरीहुन्
बृद्ध बा लाई जतनले
डोर्याउदै अस्पताल ल्याए
लोभ लाग्यो असाध्य आँखा उसै रसाए।
उपचार त छँदैछ
सन्तानको साथ प्यारो
हाल खवरले पनि नपत्याउँदा
मन भयो अँध्यारो।
दिनहरु दिन दिन
बिरानु हुँदै गएको छ
म एक्लो छैन
तर मन आज एक्लो भएको छ।
बोलाउँछु मनले तिमीलाई
रहेन अब ठूलो स्वर
मैले सम्झिएकै छु
तिमीले नसम्झेर के भो र ?
