श्रीप्रसाद पाेखरेल
इटहरी, सुनसरी
“हैन हौ श्रीधर ! अहिलेसम्म घरमै छौ ?” चिटिक्क परेर पार्टीप्यालेस हिँडेका चित्तधरले बाटोबाटै सोधे ।”यहीँ राखेको भेट्दै भेटिन ” श्रीधरले अर्कै उत्तर दिए ।
“हन ! दहीचिउरे दिवसमा नजाने ? के खोज्दैछौ घरमा ?” चित्तधरले फेरी सोधे ।
“बिहानै खेतमा बाँकी रहेको आली लगाउन गएको कोदालोको बिँड खुस्कियो।” भन्दै खुकुरी बोकेर श्रीधर टाँडमुनि झरे। “अरू दिवस पार्टी प्यालेसमा मनाए पनि ‘दहि चिउरे दिवस’ चैँ खेतमै मनाउनुपर्ने हगी ? चित्तधरले मन अमिलो पारेर भने ।
असार नेपालीहरूको मानो खाएर मुरी फलाउनुपर्ने बेला हो । केटाकेटी, बुढाबुढी समेत खेतैमा हुन्थे । कोही बिउ काढ्थे, केटाकेटी आलिमा चिप्लिदै लड्दै भए पनि बिउका मुठा बोक्थे । लाठेहरू जोत्ने, बाउसे गर्ने, हिलोआली गर्थे । रोपारहरू असारे भाका हालेर गीत गाउँदै रोपाई गर्थे । पानी परे ठूला मानिस घुम ओड्थे । साना भने बोरालाई घुम जस्तो बनाएर ओड्थे । घरधन्दा गर्ने कोही हुँदैन थिए । चुलोमा आगो बाल्ने फुर्सद पनि हुँदैन थियो । सबैलाई कामकै चटारो हुन्थ्यो ।
“यो त दहीचिउरे दिवस नै भयो । पार्टी प्यालेस गयो , दहीचिउरा खायो । माटो छुनु परेको होइन।” श्रीधरले असन्तुष्टि जनाए ।
” किन असारपन्ध्रमा दहीचिउरा नै खाने चलन चल्योहोला ।” लर्कोसर्कोमा सोधिहाले ।
“पहिले चैँ कामले फुर्सद हुँदैन थियो । चुलोमा आगो बल्दैन थियो । त्यसैले दहीचिउरा खान्थे । अहिलेका नक्कली किसानले चैं नक्कल पारेका हुन् ।” श्रीधरले मनोभाव पोखे ।
