तुलसी पण्डित
उफ् यो के गरेको ?
बिहान देखि बेलुका सम्म व्यस्त लखनदासले सुस्केरा हाल्यो।
हो उसको मिहेनतले छोरी शहरमा बसेर पढेकी थिइन् । उनले समाजशास्त्रमा डिग्री पढ्दै थिइन् । उनको पढाइ राम्रो थियो । उनले समाजको राम्रो अध्यन गरेकी थिइन् । समाजको बेथिति हटाउने सङकल्प गरिन् ।
अन्तिम वर्षको परीक्षा सकिएकोले उनी घर आइन् । बाबा खेतमा गोरु जोति रहेका थिए। आमा भित्र भान्सा तयार गर्दै हुनुहुन्थ्यो।
“छोरी आइपुग्यौ । भान्सा तयार भयो । जाउ खेतमा गएर बाबालाई खाना खान घर पठाइ देऊ ।” “हुन्छ आमा भन्दै छोरी खेतमा पुगिन्।”
“बाबा भान्सा तयार भयो । जानुहोस् घर खाना खान।”
“छोरी गोरु यताउत हिड्न सक्छ राम्रो सँग हेर है ?”
“हस् बाबा ।”
बाबा भात खाएर खेतमा आउदा छोरीले हलो जोती रहेको देख्नु भयो।
“ए छोरी यो के गरेको अब अनर्थ हुने भयो।”
यो हल्ला सुनेर छिमेकीहरू के हो भन्दै हेर्न थाले। खेतको दृश्य देखेर उनीहरूले जिब्रो टोके अनि गाइगुइँ चल्न थाल्यो।
“छोरी तिमीले यो के गरेको ? अब पृथ्वी भासिन्छ । गाउँलेहरूले अब हामीलाई गाउँ निकाला गर्नेछन् ।”उनले गाउँलेहरू सबैलाई भेला गरिन्।
“हेर्नुहोस् अब परिस्थिति बद्लि सकेको छ । गाउँमा छोरा मान्छे छैनन् । छोरा मान्छे न भएपछि बाँच्न त पर्यो । अनि हामीले हलो न जोते बाँच्न सकिएला । अबत मलामी जाने टौवा राख्ने सबै काम हामीले नै गर्ने हो।”
यो कुरा सुनेर गाउँले सबै खुशी भए । उनीहरुले भने। “हो खेत सबै बाझिएछ । खेत बाझिएकोले खाना खान पनि समस्या भएको छ । अब हामी आफैले खेत जोत्नु पर्छ ।”यो कुरा सुनेर बाबा दङ्ग पर्दै सोच्नु भयो।
“इच्छाशक्ति भए एउटै पढेलेखेको व्यक्तिले समाज अनि राष्ट सहजै परिवर्तन गर्न सक्ने रहेछ।”
