कोषवल्लभ रेग्मी
देउमाई ७ इलाम
“छोराको दाँत जस्ताको तस्तै हुनुपर्छ। यस्ता मास्टरलाई स्कुलमा एकछिन राख्नु हुँदैन।”-सधैँ नरम र मीठो बोल्ने काल्दाईले आज अफिस छिर्नासाथ उधुम मच्चाए।
“हैन भएको के हो काल्दाई ?कुरो प्रस्ट पार्नु न ।”-मैले जान्न खोजेँ।
“बुझपचाउने काम नगर्नुहोस् हेडसर थाहा भैभै !”-उनी झन् तातिए।
एकैछिनमा अभिभावकहरुको भिड लाग्यो । प्रायः सबै रिसले चुर भएका जस्ता देखिन्थे । “-यस्तालाई राख्नुहुँदैन।सजाय दिनैपर्छ । पढाउन राखेको कि दाँत झार्न?”
अंग्रेजी मास्टर अलि कडै हुनुपर्छ । नत्र विद्यार्थीले टेर्दैनन् । हरि सर अंग्रेजी पढाउनुहुन्थ्यो।
“होमवर्क नगर्नेलाई सामान्य थप्पढ हानेको थिएँ । तर यस्तो काम मैले गरेको होइन ।”-सरले आफ्नो सफाई दिनुभयो । तर मन्नेवाला कोही थिएनन्।
“तिम्रो दाँत सरलेनै झारेको हो सुजन् ?”-मै सोधेँ।
उसले टाउको हल्लाउँदै “हो”को संकेत गर्यो । बाहिरको माहोलले सरको सुरक्षा गर्न धौधौ परेको थियो।
मैले एकछिन धैर्य हुन अनुरोध गर्दै सुजनको भाइ रबिनलाई बाहिर कुनामा लगेर सोधेँ -“भन त बाबु तिम्रो दाजुको दाँत के भएको हो ?”
“दाजुले मलाई दस रुपे दिएर नभन्नु भनेको छ सर !”
“लु म एकसय दिन्छु भन त !”-मैले उसको हातमा एकसयको नोट थमाइदिएँ।
कसैले देख्छन् कि जस्तो गरि उसले भन्यो-“कसैलाई नभन्नु कि सर हिजो छुट्टी भएर घर जाँदा पिपलको रुखमा चड्दा लडेर हो सर। दाँत मलाई बोक्न दिएको छ नभन्नु भनेको छ ।”-उसले मलाई गोजीमा कागजले बेरेको पोका भित्रबाट दाँतको टुक्रा देखायो।
