सुरेशकुमार पाण्डे
घोराही १८, दाङ
“बाबा मैले जिते !”- दश क्लासमा बढ्ने छोराले जितको प्रमाणपत्र देखाउँदै भन्यो। देवेनको निदारमा अविर र घाँटीमा झुण्डेको मेडल थियो मुहार उज्यालो थियो। त्यो देखेर बा आमा खुसीले गद्गद् भए। ” बधाई छ मेरो छोरालाई यस जितका लागि ।”- प्रेमनाथले देवेनलाई अँगालोमा बेर्दै भने। ” सधैँ मेरो छोरालाई यस्तै जित हासिल होस् “- आमाले पनि कामना गर्दै भनिन्। ” तर छोरा दौडमा अहिलेसम्म राधेलाई कसैले पनि हराउन सकेको थिएन तिमीले हराएको सुन्दा खुसीको त ठेगान नै छैन।” प्रेमनाथले भने। उनी पनि चालिस वर्ष स्कुलमा सेवा गरेर अवकास प्राप्त भएका इमान्दार प्रधान अध्यापक हुन। “बाबा अब मैले कहिल्यैई हार्दैिन । कसरी जित्नुपर्छ भन्ने ज्ञान हासिल गरिसकेको छु।”-देवेनले बडो आत्मविश्वास देखाउँदै भन्यो। ” होर छोरा ! के युक्ति हात लाग्यो मेरो छोरालाई यस्तै अलाहदिनको चिराग जस्तो ? “- प्रेमनाथले आश्चार्य हुँदै सोधे। ” मैले राधेलाई दौड्नै नसक्ने बनाईँदिएँ। अरूको खतरा थिएन सो जितिहालँ।”-देवेनले घरिघरि नाकमा हात लगाउँदै पुच्दै थियो आँखा पनि राताराता आँसु आएका थिए। उसको यो अवस्था देखेर प्रेमनाथ आशंकामा परे। ” के भाको छ रूघा लागेको छ ?”-प्रेमनाथ निदार.खुम्चाउँदै सोधे। ” होइन खुर्सानी लागेको हातमा।”-उसले प्याच भन्यो। ” ए ए. त्यसो भए जित कसको भयो त ?’-प्रेमनाथले देवनसँग प्रश्न गरे। ऊ उत्तरहिन बनेर भित्रतिर लाग्यो।
