राेशन पराजुली
बरगाछी,धरान
सुन्नुस त!
“हजुरकाे सामान छुटेछ”!
गाडीवाट ओर्लन लाग्दा लाग्दै एक सज्जनले उसलाई राेके।
नभन्दै उसैकाे रहेछ।
हतारमा थिए,उनी बाेले।
कतै देखे जस्ताे ,ठम्याउन गार्हाे,
एक छिन सम्म उनी अलमल परे।
ख्याउटे देखिने शरीर आज फरक देख्दा ऊ अन्याेल भयाे।
बल्ल ठम्यायाे, बच्चामा सँगै पढ्दा ताकाकाे साथी रहेछ,
“बालसखा”!
के छ मैले त चिन्नै सकिन नि,
तिमी अकिर्ण हैनौ?
प्रतिउत्तरमा उसले भन्याे तिमी सकिर्ण हैनौ?
दुबै एकापसमा गलल हाँसे।
कत्ति बर्षमा भेट भयाे हैन हाम्राे ! एकै स्वर गुन्जियाे।
दुबै बसपार्ककाे फलैँचामा गफिदैँ बसे।
अनि आजभाेलि के गरिँदैछ छ नि त?
दुबैकाे एउटै प्रश्न आयाे।
उसले भन्याे म बच्चाहरुलाईविद्यालयमा कखरा सिँकाउँदैछु।
अनि …?
म चाहिँ विद्यार्थी आन्दाेलन देखि पार्टी मै आबद्ध छु।
