तृष्णा

अन्जु शर्मा
रातोपुल

भोकले आकुलव्याकुल स्याल शिकार ढुकेर बसिरहेको थियो। दरबारको मिटिङ सकेर घर फिर्दै गरेको सेतो हात्ती देखेर ऊ लोभियो। भिमकाय हात्तीको शिकार गर्न ऊ असमर्थ त थियोे, तर उसको भोककालागि अनिवार्य पनि थियो । उसले गम्भीर भएर सोच्यो। अनि एउटा जुक्ति निकाल्यो । तबतक हात्ती उसकै अगाडि आइपुग्यो ।
श्याल :”मामा! आज श्यालको वंशावली उद्घाटन गर्नुछ। सबैको सल्लाह बमोजिम हजुरलाई प्रमुख अतिथिको रूपमा राख्ने निर्णय भयो । सोही बमोजिम म लिन आउँदैगर्दा हजुर सँग यहीँ बाटोमा भेट भयो।”
हात्ती :” (प्रमुख अतिथि …!! हात्ती मुस्कायो) “हस् भान्जा! ल अगाडि लाग्नुस्।”
यसैपनि जम्मुमन्त्रीमा नाम कहलाइएको श्याल। उसले मौकामा चौका हान्दै दलदल बाटोतिर अगाडि बढायो । श्याल जताततै हिड्न सक्थ्यो तर मोटो शरिरका कारण क्षणमै हात्ती भासिन थाल्यो।
हात्ती डराउँदै “भान्जा! अर्को बाटो छैन ? यहाँ त म भासिन थालेँ।”
“मामा! हजुर जस्तो विद्वान साथै शक्तिशालीलाई यो बाटो कसरी असजिलो होला त? तैपनि साह्रै गाह्रो महशुस भयो भने मेरो पुच्छर समाएर पाल्नुहोला।”
श्यालले भिरालोपट्टी आफू बसरे दलदलतिर हात्तीलाई पुच्छर दिने प्रयत्न गर्दै थियो । तबतक हात्ती नउठ्ने गरि दलदलमा फसिसकेछ । हात्तीको अवस्था देखेर श्याल आफू सफल भएकोमा फुरुक्क पर्यो।