बिनोद प्रसाद ढकाल
इनरुवा,सुनसरी
विद्यालयबाट घर फर्किएपछि, रमेशले आमाको हात समाउँदै भन्यो: “आमा ! सबै साथीहरूसँग नयाँ जुत्ता छन्, मेरो त पुरानै छ। मलाई पनि नयाँ चाहिन्छ।” रमेशको आमा ताराले भनिन्, “छोरा, यस महिना त बाबु पनि बिरामी परेका छन्, कमाइ थोरै भयो। अर्को महिनामा किन्नु ल छोरा ?” रमेशले (दुःखी हुँदै): “हुन्छ आमा।” भन्यो। भोलिपल्ट रमेशको साथी विशालले उसलाई नयाँ जुत्ता देखाउँदै भन्यो: विशाल: “हेर रमेश, हेर मेरा नयाँ जुत्ता! मलाई बर्थडे गिफ्टमा प्राप्त भयो ।” रमेश (हाँस्दै): “धेरै राम्रा छन्, तिमी खुसी छौ भने म पनि छु।” अन्तिम बेलामा रमेशले आफ्ना पुराना तर सफा गरेर मर्मत गरेका जुत्ता लगाएर फुटबल खेल्यो र जित्यो। गुरुजी आएर भने: गुरुजी: “जुत्ता होइन, लगन र आत्मविश्वासले जित दिलाउँछ।” रमेश मुस्कुरायो । त्यो दिनदेखि उसले कहिल्यै अभावको गुनासो गरेन।
मोहन प्र घिमिरे शान्तिनगर, शिद्धिचरण मार्ग, वानेश्वर आयौ शरद् घरैमा आनन्दको छ बेला मीठो समीर…
उषा बस्ताकोटी खनाल जूनमामा आफ्नै घर फर्की आउँछन् तारा पनि आफ्नै घर झल्मलाउँछन् दशैँ आयो…
बालबालिकाविरुद्ध हिंसा अन्त्यसम्बन्धी राष्ट्रिय कार्यशालामा मन्त्री सिता बादीको सहभागिता, “बालबालिकाको सुरक्षा र सम्मानमा कुनै सम्झौता…
बलराम दंगाल रत्ननगर, चितवन हाल–अष्ट्रेलिया साँझ पर्न लागेको थियो। असफलताले थाकेको युवक पीपलको रूखमुनि बसेका…
आत्माराम न्यौपाने तिम्रा साना कर-कलमले लेख्छ नौलो भविष्य तिम्रा साना मृदु नयनले देख्छ सम्पूर्ण विश्व…