मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी, भक्तपुर
“बाबा, यिनीहरू किन बाटोमा छाडिएका?”
बाटोमा छाडा छाडिएका चौपायाहरूलाई इङ्गित गर्दै सानो छोराको प्रश्न थियो।
“थारा, बेत बसेका वा दूध दिन छोडेका र बिरामी गाईगोरु बेवारिस अवस्थामा छोडिदिन्छन्।“ – मैले उसको जिज्ञासालाई मेटाउन कोशिस गरेँ। मेरा कुरा उसले अलि बुझेन । सजिलो गरी अर्थाउने प्रयास गरेँ –
“यिनीहरू काम नलाग्ने भएर छाडेको।”
“अनि यिनीहरू के खान्छन् त ? कहाँ बस्छन् त ? यसरी बाटोबिचमा बस्दा दुर्घटना हुँदैन त ?”
उसको प्रश्नहरूको ओइरो लाग्यो। एक एक गरी जवाफ दिँदै अघि बढ्दै थिएँ , ऊ टक्क रोकियो र पुनः प्रश्न तेर्सायो –“यिनीहरू पनि काम नलाग्ने भएर छाडिएका हुन् ?” मैले उसले औंलाएतिर हेरेँ।
सडकपेटीमा बेसहारा महिला-पुरुषहरूको झुन्ड थियो।
