अनन्तकुमार बस्नेत
आकाशमा दिनहुँ बादल गर्जिँदैछ
सन्त्रासमा विरहमा मन तर्सिँदैछ
देखिन्न रौनक शरद् ऋतुको बिहानी
लेखिन्छ दैनिक जसो बहका कहानी।
पानी परेर धरणीतल छिन् जलाम्य
यो रौद्र रूप कसरी भन हुन्छ साम्य
त्यान्द्रो समाउन कतैतिर भेटिँदैन
बाँच्ने कुनै छनक यो पल देखिँदैन।
बाढी पसेर घरगोठ सबै डुबायो
खाद्यान्नको अति अभाव यहाँ दिलायो
सङ्कष्टमा छ जनजीवन हे विधाता !
लान्छौ कि निर्मम बनी भन प्राणदाता
बाटा कुला सकल संरचना बगायो
बस्ती निमेषभरमै मरु तुल्य पार्
प्राणी विहङ्ग सब आकुल छन् धराका
लाखौँ वनस्पति बगे वन कन्दराका।
सम्पूज्य यो प्रकृति दोहन गर्न हुन्न
छोडेर धर्म अति भौतिक बन्न हुन्न
साझा न हो भुवन मालिक हैन कोही
आयौँ यहाँ सफर गर्न बनी बटोही।
