डा.छायादत्त न्यौपाने
विदाकाे दिन, दिउँसो ४ बजेकाे समय थियोे । म खाटमा बसेर बालकविता लेख्ने प्रयासमा थिएँ । म सुत्ने खाटकाे सिरानीतिर केही किताबहरू थिए । जुम्ल्याहा नातिहरू नजिक आएर म पनि पढ्छु भन्दै किताब झिके । उनीहरूले पाना पल्टाउन थाले । सुरुमा पल्टाउँदै गए । म भित्र मन चस्के पनि क्यै नबाेली रमाइलो मानेर हेरेँ । नातिहरूले केही पाना पल्टाएपछि किताबहरू वरिपरि छर्न थाले । मैले मेरा किताब नछर न भनेर अनुनय विनय गरेँ । मेरो अनुनय उनीहरूलाई रमाइलो लागेछ । किताब झन् पर पुग्ने गरी मिल्काए । म रिसाए झैँ चर्काे बाेलेँ । उनीहरूले झन् उत्साही भएर च्यात्लान् झैँ गरे । त्यसरी निर्मम भएर किताबहरू फालेको दृश्यले भने मलाई साँच्चै गिज्यायाे । मनमस्तिष्क दुवै रन्थनिए असजिलो मानेँ तर उनीहरूलाई सम्झाएर राेक्न सकिनँ । एकछिन चलाऊन् पछि छाडिहाल्लान् भनेर चित्त बुझाउन पनि सकिरहेकाे थिइनँ र कुनै अर्को उपाय पनि सुझिरहेकाे थिएन । म कराएकाे सुनेर हाेला छाेरी आइन् । नातिहरू क्यै हच्के । मैले हुँ हुँ राेएकाे अभिनय गरेँ । छाेरीले “हेर, तिमीहरूले किताब फालिदिएर बाबा रुनुभयाे” भनिन् । उनीहरूले किताब फाल्न छाडेर मलाई हेरे । मैले हातले अनुहार छाेपेँ । उनीहरूले नराेऊ बाबा, अब नफाल्ने भनेर हात हटाउँदै मेरो अनुहार हेर्न खाेजे। छाेरीले “क्षमा गर्नु बाबा ,अब किताब चलाउँदैनौं भन” भनेर सल्लाह दिइन् । उनीहरूले त्यसै गरेर किताब किताबकै ठाउँमा राखिदिने काेशिस गरे । मैलेे अनुहारबाट हात हटाएँ। स्नेहवश दुवैलाई एकएक हातले अँगालोमा लिएँ । अचेल उनीहरू किताब चलाउँदैनन् बरू कसैले चलाए भने “नचलाऊ बाबाका किताब” भनेर सुरक्षा गर्छन् ।
