बालापन

लता के सी

रमाको नाति टुकुटुकु हिँडन थाल्यो । तत्याङ तुतुङ बोल्न थाल्यो । हजुरबा र हजुरआमाका दिनहरू रमाइलो हुन थाले । दिनभरि नातिको स्याहार सुसारमा समय बितेको पत्तै हुदैनथ्यो । एकदिन ऊ हजुर बासँग मोबाइल खोलिदिन आग्रह गर्दै थियो, “तार्तुन हेर्ने अनि देम थेल्ने नि , बाबा !”
एउटा नाति, उसले जे भने पनि बुढा मान्थे । नाति बाजे मोबाइलमा रमाउन थाले । उनले भनिन्, “समय पनि कस्ता आउन थाले । घरैभित्र खेल्नु पर्ने !”
उनी आफ्नो अतीतमा हराउन थालिन् । बालापनका सखीहरू संझिन् । एउटीले भन्थी , “तिमी बेहुलीपट्टिको म बेहुलाको, पुतलीको बिहे खेलौँ है।
अर्की भन्थी , “गुच्चा खेलौँ न !”
भदौको धपक्क बलेको घाममा, मध्यान्ह समयमा आमा सुतेको बेला लुसुक्क भागेर गाउँभरिका साथीहरू बटुलेर गुच्चा र खोपी खेल्दा कस्तो रमाइलो थियो, हाम्रा दिन !
बगैँचामा सुटुक्क पसेर आँपका टिकुला टिप्दै , नुन खुर्सानीसँग चोप्दै खाएको, ट्वाक्क जिब्रो पडकाउँदै मस्त हाँसेको, काठमिलका अगाडि राखेका बडेमा काठका मुडाहरूमा दौडिएको, साँझपख हल्ला गर्दै जिस्किदै खाली चौरमा पिड्डो र लुकामारी खेलेको, सुगर मिलतिर हाँक्किएको ट्रकबाट उखु तानेको, भाँडाकुँडा बोकेर गाउँभरिका दौँतेरी वनभोज गएको अनि कम्मर मर्काइ मर्काइ नाचेको सम्झेर उनी बेस्सरी हाँसिन्।
बुढाले सोधेँ, “के भयो ? किन हाँसेकी ? बहुलाइस् कि ? एक्लै पो हास्छे ।”
बुढीले हाँस्नुको कारण रोचक पारामा बताउँदै थिइन् । नातिले नजानेर नै युट्युब थिचेछ । मोबाइलमा गीत बज्यो,  “फेरि कहाँ आउँछ र घुमेर ? त्यो बालापनको उमेर ….. !”
बुढा, बुढी र नाति सबै हाँस्दै नाच्न थाले।