“भानु”

रामप्रसाद पन्थी
रेसुङ्गा न पा २ छापटाेला गुल्मी

भानुकाे नाउँ लिदामा शिर श्रद्धाले झुक्दछ
बिर्सियाे भने भानुकाे देन नेपाली चुक्दछ ।
घाँसीले दियाे त्याे दिव्य अर्ती मनमा लियाै नि
साहित्य सुधा अमूल्य ज्ञान तिमीले दियाै नि ।
हे भानु ! तिमी बनेर माली नेपाल सजायाै
नेपाली भाषा सहित्य हाम्राे समृद्ध बनायाै ।
संस्कृति धर्म अध्यात्मवाद जुरुक्क उठायाै
नेपाली भाषा तिमीले भानु  संसार फिजायाै ।
छिप्छिपे थियाे कविता काव्य नेपाली भाषामा
सबैले बुझ्ने साहित्य दियाै मिठास खासमा ।
आदर्शवादी सुशिक्षा दियाै गाउँ र घरमा
रामकाे कथा सीताकाे गाथा फैलायाै नरमा ।
बुहारी सासू झगडा गर्थे साँझ र बिहान
गाउँ र घर अशान्त थिए थिएन निदान ।
असभ्यपन हटाऊँ भन्याै काव्यमा लेखेर
विराेध गर्याै विद्राेह गर्याै बिकृति देखेर ।
भानुकाे दाेष देखाई राणा जेलमा हाले नि
तिमीले साेही माैकामा गर्याै काव्यकाे थालनी ।
लेखेर छाडे भानुले काव्य संसारै छाेडे नि
भानुकाे नाम अधुरो काम माेतीले जाेडे नि ।
छपाई दिए भानुका काव्य जीवनी लेखेर
नेपाली आदि कविकाे संज्ञा दिए नि बुझेर ।
भानु र माेती अमूल्य ज्याेति शरण पर्दछु
आशिष देऊ साहित्य सेवा म‌ै पनि गर्दछु ।