गणेश आत्रेय
मदनपोखरा,पाल्पा
भोटेकोशी किन कुपित भइस् गर्जिइस् उम्लिएर।
बस्ती गाडी पुल सडक सबै ध्वस्त पारिस् मिचेर॥
मान्छे साथै घर नहर गुहा खेत बारी समस्त।
मासिस् सारा खल अभय बनी दुष्ट उन्मत्त मस्त॥
कैयौँ प्राणी तन मन धन ती मास्नमा मात्तिएर।
केही पुर्दै बगर डगरमा मस्किइस् पात्तिएर॥
माया श्रद्धा सरल सहजता भावना भक्ति भुल्दै।
मार्ने मर्ने कुलतरत भइस् कुर्लिइस् छाल हुल्दै॥
नेपालीको सहृदयपनको स्नेह सद्भाव नासी।
सोझा सच्चा नद-तट रहने जीव साम्राज्य मासी॥
उम्ली उफ्री अधिग्रहण गरी तीरका जीव-जन्तु।
भोटेकोशी किन भयमय भै’ पार्दछेस् इन्तुचिन्तु॥
कैयौँ विद्युत्-गृह कुहर पुरिस् ध्वस्त पारेर मासिस्।
उद्योगीका घर पसल हरी दम्भले खूब हाँसिस्॥
लज्जा फाली उधुम अधम भै’ गर्दछेस् नाच नङ्गा।
उफ्रीउफ्री अति निठुर बनी गर्न थालिस् विभङ्गा॥
यस्तो जाद्रो दुखद नबन भो’ सौम्य भै’ शान्ति देऊ।
हामीलाई अपरिमित मिठो स्नेह सद्भाव देऊ॥
सच्चा ज्ञानी प्रकृति प्रिय हुने दिव्य सन्देश देऊ।
भोटेकोशी सरल सुगम भै’ सिञ्चनाधार देऊ॥
मान्छे पर्यावरणतिरको ज्ञानमा ध्यान देऊ।
माया राखी खग पशु तरुमा स्नेहिलो साथ देऊ॥
आफैले नै प्रकृति विधि मिची निम्तिने कोप-ध्वान्त।
त्यागे बन्ला अवनितल सदा भव्य सौन्दर्य स्वान्त॥
