मखनको मूल्य

अम्बिका धिताल
कमलविनायक भक्तपुर

घाम नलागे पनि वातावरण निकै रमाइलो थियो। कृष्ण आफ्ना गोपिनीहरूको घर-घर पुगेर मखन चोर्ने आफ्नो बालसुलभ लीलामा मस्त थिए।
एकदिन यशोदाले रिसाएर भनिन्, “कृष्ण! किन यति धेरै मखन चोरी गर्छौ हँ ? तिमीलाई चाहिएजति सबै घरमा त मनग्य छ नि!”
कृष्णले मुस्काउँदै जवाफ दिए, “आमा, म त मखन चोर्न गएको होइन नि।”
यशोदा अलमलमा परिन्।
“के चोर्न त ?” उनले अचम्म मानेर सोधिन्।
कृष्ण फेरि मुस्काए र भने, “आमा ! जब म मखन खान जान्छु, गोपिनीहरूले रिसाएको अभिनय गर्छन् त्यो मलाई धेरै मन पर्छ त्यसैले गएको।”
यशोदाले फेरि भनिन्, “ त्यसोभए रिस हेर्न गएको?”
कृष्णले जवाफ दिए, “रिसमा धेरै माया दिन्छन् । उनीहरुको त्यो रिस माया हो। म त त्यही माया खान जान्छु।”
यशोदा रोमान्चित भइन्। उनले कृष्णलाई काखमा राख्दै भनिन्, “ ओहो! साँच्चै यो बालक कृष्णसँग मखनको मूल्य अथाह रहेछ ।”