श्यामप्रसाद श्रेष्ठ
हेटौडा,चौघडा
“ओहो, मित्र उदार ! कुनै खबरै नदिई विदेशबाट कहिले आयौ ?” मैले उत्साहित हुँदै सोधेँ।
“म हिजो मात्र आएको हुँ नि। अहिले घरबाट हिँडेर आउँदा असाध्य भोक लागिसक्यो। धेरैपछि भेट भयो, आज त केही मिठो खानेकुरा खुवाउँछस् होला नि ?” उसले सोफामा बस्दै निसंकोच भन्यो।
“हो नि! धेरै पछि भेट भएको मित्रलाई किन नखुवाउने ? खसीको मासु-भात खुवाउँछु,” मैले तुरुन्तै भनेँ। “धन्यवाद, साथी!” उसले खुसी हुँदै थप्यो, “अनि तँ कहिले आउँछस् मेरो घरमा ?”
विदेशबाट आएको मित्र आज खाली हातै आए पनि उसले घरमा बोलाएको कुराले मन पुलकित भयो। आज मासु भात खुवाएर राम्रो नै गरेछु भन्ने लाग्यो। मित्रको नाम मात्र उदार होइन रहेछ, ह्रदय पनि उदार भावनको रहेछ। भोलि त पक्कै केही उपहार पाइन्छ, सँगै मिठामिठा परिकार पनि खान पाइएला भन्ने कल्पनाले मन लोभियो। थुक निल्दै मैले हतारिएर भनेँ, “भोलि बिहान सबेरै आउँछु नि !”
मित्र झन् प्रसन्न भयो। मुहारभरी आशा पोत्दै उसले भन्यो, “साथी, धेरै राम्रो ! आउँदा मलाई के-के उपहार ल्याइदिन्छस् त ?”
