रम्भा पौडेल
मनु र सेते एक अर्काका साथी बनिसकेका थिए। उनीहरु कहिले घरको तल आँगनमा त कहिले घरको छतमा गएर खेल्थे। घरको आँगन फराकिलो थियो । फूलबारीमा अनेकथरी फूल फूलेका थिए। वातावरण रमाइलो थियो।
मनुले सेतेको मुख सुमसुम्याउँथ्यो । सेतेले मुख आँ गेरर उसको हात मुख भित्रै लैजान खोज्दथ्यो तर लादैनथ्यो ,मनुलाई जिस्काउँथ्यो मात्रै । मनुले खाना खाइसकेपछि सेतेलाई माम भनेर जिद्धि गर्दथ्यो । अनि ऊ आफैँले लगेर “लाखा तेरो माम” भनेर सेतेको अगाडि राखिदिन्थ्यो । सेते खुसी भएर खान्थ्यो अनि बुर्कुसी मार्दे मनुको वरिपरि घुमिरहन्थ्यो । सेतेले मनुलाई एकैछिन नदेख्दा निरास भएर आँगनमा सुतेर मुन्टो निहुराइरहन्थ्यो।
मनुलाई पनि सेतेसँग खेल्ने बानी परेको थियो। उनीहरुको दिनचर्या यस्तै चलिरहेको थियो। मनुको आमालाई भने सेतेसँग धेरै खेलेको मन पर्दैनथ्यो । जनावरबाट बच्चालाई टाढै राख्नुपर्छ भन्ने उनको मान्यता थियो।
एकदिन मनु र सेते आँगनमा खेलिरहेका थिए। मनुका बाबा विदेशबाट टुप्लुक्क आइपुगे । मनु बाबालाई देखेर खुसी भयो।
बाबाले मनुलाई काखमा लिएर म्वाइ खानुभयो। मनुले भन्यो, “बाबा, यो सेते मेरो साथी हो। उसलाई पनि म्वाई खानुस् न ।” मनुको कुरा सुनेर बाबाले पनि सेतेलाई मुसार्नु भयो । सेते दंग पर्यो। दुई दिनपछि मनु र मनुका बाबाआमा आफ्नो गाउँ जान तयार भए। मनुले राम्रा लुगा लगाएर तल झर्यो । मनुलाई देखेर सेते उफ्रँदै मनुलाई चाट्न थाल्यो । उनीहरु मामाघरबाट बिदा भए । गेटबाट बाहिर निस्कदा मनुले, “सेते पनि हामीसँगै जान्छ।
यसलाई नछोडौँ ” भनेर जिद्दि गर्न थाल्यो । उता सेतेले पनि आफूलाई छोडेर जान लागेको कुरा बुझिहाल्यो र पछिपछि लाग्यो।
अलिपर पिपलको बोटनिर पुगेपछि उनीहरुको गाडी आइपुग्यो। मनु र उसका बाबा आमा गाडीमा चढे । मनुले सेतेलाई हेरेर रुन थाल्यो। उता सेतेले आँखांबाट आँसु झारेर मनुलाई हेरिरहयो । मनुले गाडीबाट रुदै सेतेलाई बाइ गर्यो । सेतेले
गाडी गएतिर हेरिरह्यो । मनु रोएको देखेर मनुकी आमाले भन्नुभयो भो यो त रुन थाल्यो । सेतेलाई गाडीमा राखौँ ।उही गाउँमा खेल्छन यी दुबै । फर्केर उनीहरुले सेतेलाई गाडीमा राखे । मनुले सेतेलाई खुशी भएर मुसार्यो । सेतेले पनि मनुको गाला चाटयो । सबैजना गाडीमा रमाउँदै गाउँ तिर लागे।
