शान्तिको खोजी

सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८

“बाबा एउटा कुरा भनौँ ? “- सिद्धार्थले आफ्नो बाबासँग अनुमती मागे।
“भन राजकुमार के चाहान्छौ ?”-राजा शुद्धधनले सिद्धार्थ तिर करूणायुक्त दृष्टि घुमाउँदै सोधे।
“मलाई सत्यको खोजी गर्नु छ बाबा ! म सत्य खोज्ने यात्रामा जाने अनुमती चाहान्छु।”-सिद्धार्थले आफ्नो इच्क्षा बताए।
“तिमीलाई थाहा छ तिमी र यशोधराको एउटा सन्तान् राहुल पनि छ। तिम्रो काँधमा उनीरूको जिम्मापनि त छ। तिमी राजकुमार हौ तिम्रो जिम्मा राजपाठ पनि छ। यति छिट्टै यस्तो पाइला चाल्नु ठिक होइन छोरा !”-शुद्धोधनले आफ्नो छोरालाई सम्झाउँने प्रयात्न गरे।
“बाबा म हजुर र यो परिवार र कपिलबस्तुलाई छाडेर जानैसक्दिन । मात्र केही दिनका लागि म शान्तिको खोजी गर्न जान्छु। म भित्र अशान्तिको ज्वाला दन्किएको छ। जसले मलाई केहीपनि गर्न दिनेछैन्। बाबा म आफ्नो जिम्मेवारीबाट पन्छिन खोजेको छैन। बरू मलाई असह्य पीढा बोध भैरहेको छ यसबाट हजुर आफैले पनि मलाई मुक्त गर्न सक्नुहुन्छ।”-सिद्धार्थले आफ्नो बाबा राजा शुद्धोधनसँग अनुनय गरे।
राजाको मुहारमा आन्तरिक पीढा झल्कियो।
“तिम्रो आमा मायाँ देवी र हामीले तिम्रो जन्मसँगै थुप्रै सपनाहरू बुनेका थियौँ। के तिमीलाई थाहा छ ?”- शुद्धोधनले अंध्यारो मुहार बनाउँदै सिद्धार्थ तिर घुमाउँदै भने।
“थाहा छ सबैले आफ्ना सन्ततिबाट केही न केही उमिद राखेकै हुन्छन् म हजुरको मन दुखाउँने छैन। म आफ्नै भित्रको पिढालाई तृप्त पार्ने महान यात्रामा जाँदै छु ,आज्ञा दिनोहोस्।”-सिद्धार्थको कुराले उनी भावुक हुँदै उठेर भित्र तिर लागे।” राजकुमारलाई कुनैपनि वेला तिम्रो र घोडाको आवस्याकता पर्न सक्छ, तिमी तैयार भएर बस्नु ।”- सारथि चेन्नालाई बोलाएर यशोधराले आदेश दिइन्।
“हस् जो आज्ञा”-उसले आज्ञालाई सिरोपरी गर्यो।
“सबै आआफ्नै विश्राममा थिए। यता सिद्धार्थ शान्तिको खोजिमा आजै घर त्यागरे हिँडे।