संगत

तुलसी पण्डित

शिक्षकले भने , हाम्रो यात्रा अगाडि बढ्दै छ ।
हो आज उनी विद्यार्थी लिएर धेरै पर घुमाउन लैजादैछन् । यात्राको बेला उनले केही प्रशिक्षण दिने विचार गरे । तर विद्यार्थीको ध्यान उनी पट्टी खिचिएन । उनी दिक्क भए । किन भने उनले भनेका कुरा विद्यार्थीहरूले सुनी रहेका थिएनन् । जति गर्दा पनि उनी सफल हुन सकेनन् । फेरि प्रयास गरे विद्यार्थीहरू शिक्षक तिर आकर्षित भएनन् । विद्यार्थीहरूले गर्नु पर्ने काम धेरै थियो । धेरै कुरा उनीहरूलाई दिनु थियो। उनले दिक्क मान्दै केही कुरा सोचे ।
केही समयको सोचाइ पछि उनले एक विद्यार्थीलाई भने ।
“जाउँ बाबु त्यो चमेली फूलको बोट मुनिको एक मुठ्ठी माटो लिएर आउँ ।” विद्यार्थी खुर्र दौड्यो । फूलको बोट मुनिको एक मुठ्ठी माटो लिएर आयो । माटो ल्याउने विद्यार्थीलाई माटो सुँघ्न भन्नु भयो । उसले माटो सुँघेर मुखमा अनौठो भाव उत्पन्न गरायो तर ऊ बोलेन । गुरूले क्रमिक रुपमा सबैलाई माटो सुँघ्न भन्नु भयो । सबैले माटो सुँघेर अनौठो मान्दै गुरुलाई सोधे ।
“गुरु अचम्म भयो ?”
“के भयो भन त ।”
“माटोमा पनि चमेली फूलको जस्तै बासना आएको छ ? किन यस्तो भएको गुरु ?”
“के तिमीहरू यसको कारण बताउन सक्छौ ?”
“नाइ गुरु हामीलाई यो रहस्य के हो भन्न आउँदैन ।”
गुरुले हाँस्दै भन्नु भयो ।
“ल भन त बिहान पखमा फूलमा के देखिन्छ ?”
“शीत देखिन्छ सर ।”
शिक्षकले भन्नु भयो ।
“हो शीत घाम लागेपछि तल झर्छ ।”
“अनि के हुन्छ सर ?”
“फेरि फूलका पत्ता ओइलाएपछि तल झर्छ र माटोमा मिल्छ ।”
“ए कुरा बुझ्यौं सर । फूलमा भएको शीत र ओइलाएको फूलको पत्ताले माटोलाई बास्नामय बनाउँछ है सर ?” “हो त्यस्तै असलको संगत गरियो भने हामी पनि असल मान्छे बन्छौँ ।”