समय

राजन कार्की पाजु
धरान सुनसरी

“लु बा! गाडी आएछ, तयार हुनुस्त!” नरेशले बुढा बालाई आग्रह गर्दै भन्यो।
“बुढेसकालमा मलाई यो के गर्न लागेको नरेश तैँले ?” उनी पिलपिलाए।
“म अफिस जानुपर्छ,बुहारी पनि काममा जान्छिन् अनि तपाईँलाई कसले रुँगेर बस्न भ्याउछ त ?” नरेशले बाउलाई सम्झाउने कोशिस गर्यो।
“यो बुढेसकालमा म एक्लै कहाँ जाऊँ बावु!” उनका आँखा एकाएक द्रविभुत भए।
“तपाईँको स्याहार सुसार गरेर बस्ने हामीसँग समय छैन बा! हामीले सुविधासम्पन्न ठाउँको व्यबस्था गरिदिएका छौँ! बस्नुस गाडीमा, हामी फुर्सद मिलाएर वेलाबखत भेट्न आइरहन्छौँ!” गाडीको ढोका खोल्दै नरेशले भन्यो।
“छोरा नातिसँग बस्ने वेला त्यसो नभन्न बावु!”
नातिको कपाल मुसार्दै उनले छोरा सँग अनुनय गरे।
बावुको लुगाफाटो गाडीमा लागाईदिँदै नरेशले बावुतिर फर्केर भन्यो- “तपाईँहरुको न्यानो काखमा हुर्किने रहर हुँदाहुँदै उवेला तपाईँहरु सँग समय नहुँदा,मैले पनि होस्टलमा एक्लै बाल्यकाल बिताएकै हो बा!”